με την αποσάρθρωση της ψευδαίσθησης
εισερχόμαστε σε κενό που καταλαμβάνεται από την αλήθεια ή μια νέα ψευδαίσθηση;;
κι ο κούκος που κτυπά με ήχο στριγγό τα δέντρα
και η θάλασσα, τόπος αλήθειας
τι κι αν την φτιάξανε τα μάτια μας, τη στιγμή που η τέχνη μας τύλιξε στα νέφη
κι ο άνθρωπος, πάλι αυτός που άγγιξε με το μέτωπο ορθό το πέταγμα των γλάρων
το μέλιασμα των καλών πνευμάτων
αυτός που έσπειρε γη και νου
την αυγή θα τον σκοτώσουν και το δείλι θα περιφέρουν την πληγή και το τραύμα σαν χάος
κι εγώ και εσύ
και πάλι εμείς
και η αγάπη της αλήθειας τα μαρτύρια
ξεφλουδίζοντας τα σωματίδια
ότι αισθανόμαστε είναι ζωντανό
κι εγώ κι εσύ και ο άλλος και ένα παιδί
την ώρα που πετά ένα γυάλινο βόλο και ακούγεται μόνο αυτός ο κτύπος στη γη
και πήραν τα χέρια τα ρυάκια και πλέξαν εξ αρχής το θολό νερό σε πηγές με το φως λουσμένο
και εσύ κι εγώ σε απαντοχή
σαν τα πάθη σαν έναν σταυρό
αιώρηση με τον χρόνο γυμνό και ταξιδευτή από την γεννησή του μέχρι σήμερα
τίποτε δεν είναι στέρεο
μόνο οτι αισθάνεται είναι το λίθινο θεμέλιο
κάνε το σκαμνί, κάνε το σκαλί
βαλε το παιδί να ξεκουραστεί
___________________________________________
έργο
Κωνσταντίνος Παρθένης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου