Στην καρδιά του λαβυρίνθου με το τομάρι του Μινώταυρου, ριγμένο στην παγωμένη από τρόμο πλάτη;;
Καρφωμένο σ ενα ατσάλι κυρτό
σα κι αυτό που μου δείχνε ένα κοράκι
με σήματα κακοφωνίας
ειρμός ακριβείας
Το τομάρι έχασκε και μια μαύρη γραμμή,
ακμή αρχαία φυλούσε αρχεία και αποδράσεις
Και ένα παιδάκι σφύριζε ανάπαιστους
Κρυμμένο έξω από τα τείχη
Θα επέστρεφα
--κάπου που δεν είχε επιστροφή
Και βατράχια παράξενα θα τραβούσαν τον τροχό της ροής
Και έγω ήθελα να γυρίσω σε σένα
Σαν βροχή στην βουερή πηγή
Σαν μαχαίρι σε ζωνάρι παλιού πολεμιστή
Σαν απόσταγμα του ροδιού από το τελευταίο φιλί
αυτό που γεννά την άνοιξη
και το ροδόσταμο
τρέφει το βρέφος
Θύελλα και καταιγίδα
Γίνομαι λιγνή ριπή βουερής έντασης
Το φιλί στο στόμα μου τροχιά
Η αγάπη κοσμοχαλασιά
Κι ο έρωτας ο βασιλιάς
Πορφύρες στα χέρια σου κρατούν δάδα και χρυσό το κορμί μου
Σώμα άσωτο και στόμα δαμάσκηνο κι εσύ πατρίδα μου ακριβή για πάντα
Χαράσσοντας τα νεα μονοπάτια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου