με τα βραδινά υπαρξιακά βγαίνουν και κάποιες απορίες,όπως η παρακάτω...
"αν έτσι όπως πάμε γίνουμε καρτούνς τα καρτούνς στο τέλος θα γίνουν άνθρωποι;;"
(καλό βράδυ)
Εκείνο που αγαπάω είναι το ακατανόητο που ξαφνικά φανερώνεται, σαν μία ίνα φωτεινή στην μουντάδα- κι μεταξύ μας να καταλαβαινόμαστε εν σιωπή...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου