Ο πιό δικός μου άνθρωπος εδώ μέσα
σ αυτά τα παράξενα κελιά,
τις περισσότερες φορές με συναντά
στα γκρεμίδια του σφοδρού καιρού
Στέκομαι στα ριζά κι αυτός -ο πιό δικός μου--πετάει πέτρες
ρίχνει βράχους , ξεριζώνει θάμνους, κουνάει τα κλαδιά
λούζομαι ,άλλοτε από ρετσίνη κι άλλοτε από τις βελόνες του πευκιά
Ρίχνει τα αναθέματα της οικουμένης
και μόνο η κοσμική των άστρων τάξη τον παρηγορεί
Και γω, μένω ασάλευτη, μιά και πολλά μ έχει διδαξει
και μένω ακίνητη, σε ότι κατά πάνω μου κατεβάζει
Να δω και να θαυμάσω τον τρόπο της δικής του θύελλας και βροντής
Να δω, την ακριβή ρίψη όπου με περνάει ξυστά μη τυχόν και με πετύχει και μ αφήσει χαμαί με πληγή
Ο πιό δικός μου ανθρωπος με αυτό τον τρόπο εισάγει διάλογο
Με τις ρίψεις των φυσικών στοιχείων ο διάλογος είναι πάντα οι άθλοι οι δικοί του με στόχο το έρμο κορμί μου
Μετά τραβά στα όρη
Κι εγώ στέλνω ευχές νοερά με ενέργεια πύρινη, να είναι καλά
Ετσι , για να ξαναδώ τις επόμενες ρίψεις
Ο πιό δικός μου άνθρωπος, φορά τα ρουχα της ανθρωπιάς κι οταν πλησιάζει
-----για τις κατακέφαλα ρίψεις εναντίον μου---
πάντα, μα πάντα, λαμποκοπά
Αφιερωμένο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου