ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ
«Επιστολές προς την Γαλάτεια»
«Μη με ξεχνάς… γιατί πάντα είσαι μαζί μου», «Σε θυμούμαι κάθε στιγμή», «Γράφε μου , γράφε μου», «Θέ μου, πόσο καιρό έχεις να μου μιλήσεις! Εγώ πάντα σου γράφω τεράστια γράμματα· εσύ, δυό λέξεις»
«Μου λές πως νιώθεις πως είμαι τώρα πολύ μακριά σου. Στον κόσμο εγώ κανέναν άλλο δεν αγαπώ από σένα.»
«Με τι χαρά συλλογούμαι τη στιγμή που θα σε ξαναδώ! Η αιώνια ιστορία της ζωής μου!», «λαχταρώ την ώρα που θα ανταμώσωμε πάλι.»
είσαι η μόνη ατομική υπόσταση που με συγκινεί έως θανάτου», «Δεν ξεχωρίζω πατέρα ή αδερφή… μόνο εσένα ξεχωρίζω και θα’ θελα να μπορούσα όλη τούτη τη μάταιη, άθλια, ακατανόητη στιγμή να την κάμω αθάνατη. Το πρόσωπό σου θα’ θελα πάντα να βλέπω, αιώνια να μη χαθεί από τα μάτια μου όλη η δύναμη, η ζωή, ο έρωτας του προσώπου σου. Είσαι το μόνο άγιο πρόσωπο μέσα στο χάος του Θεού. Δεν ξέρω πώς να λέω λόγια τρυφερά, δεν ξέρω πώς να σου μιλήσω για να νιώσεις, για μια στιγμή, πόσο σ’ αγαπώ.», «τόσο πεθυμώ να μου γράφεις ταχτικά! Εγώ δεν έχω άλλη χαρά.»
«Σου γράφω, σου γράφω, η καρδιά μου πνίγεται και ξέρω πως όλα μου τούτα τα λόγια θα τα δεχτείς σαν αφηρημένες θεωρίες ενός νου… Μεγαλύτερη θλίψη δεν έχω. Απ’ όλο τον κόσμο εσύ μονάχα ήθελα να με πιστεύεις και να δέχεσαι τα λόγια μου όπως βγαίνουν από το στήθος μου. Και ακριβώς εσύ ποτέ δεν πίστεψες στην ειλικρίνεια του πόνου μου.».
«Από τη στιγμή που έλαβα την κάρτα σου είμαι ανήσυχος, δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Πόνεσε πάλι το στομάχι σου, κουράστηκες, τι έχεις; Σε παρακαλώ, ας είναι και μια λέξη, γράφε μου. Τίποτε άλλο σήμερα δεν μπορώ να σκεφτώ…»
«Αν κάποτε σου λέω παράπονα είναι γιατί σ’ αγαπώ και σ’ εχτιμώ τόσο ώστε η πιο μικρή σου αδιαφορία με γιομίζει αγωνία και παράπονο. Πώς να σου το πω, πώς να κάμω για να σου δείξω πώς για μένα… μόνο εσύ;».
«είδα με χαρά το πρόσωπό σου στα κύματα, στις φωτογραφίες που μού’ στειλε ο … Πόσο ένιωθα τη χαρά σου, έτσι, στον ήλιο και στο νερό που ήσουν!»
«Πάντα, πάντα δικός σου».
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
Άκλιτον--ΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου