Θα σωθούμε;;
Ή άλλη μια φορά σαν σκόνη στα σύμπαντα χαθούμε;;
Μη με χάσεις
Μη χαθούμε
Αν βρείς χνούδι από πετούμενο θα είμαι εγώ
Άν βρω σπόρους αφημένους στο περβάζι, θα ξέρω οτι είσαι εσύ
Πόσοι καιροί ακόμη θα συντρίψουν το έρμο κορμάκι μας
Αυτό που αγαπώ, η παλάμη μου κωπηλάτης στα αφροκύματα της δικής σου στοργής
Κι η δική σου που διώχνει την τραχύτητα σε γαλάζιο μετάξι της θαλασσιάς καρδιάς μου
Πνοή θεών πνοή θαλασσών με μονοπάτια γρήγορα στις κορφές της γής μας
Μη χαθούμε
Κρατα τη ζέστη του φιλιού μου κάντο δικη σου πνοή
Πάρε την ψυχή μου φτιάξε ασπίδα
Κι ας χαθώ
Εσύ κωπηλάτης των υψηλών θα δεις σε ποιό κυματισμό στέλνω τα μορς
Με φτερό γοργό θα με δεις....θα σε δω...θα λαχταρήσω το φιλί σου ξανά από την αρχή
Πάλι, από το ξημέρωμα της γης
Δεν θα χαθούμε
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου