Της Άννας Στάικου- "Η Πόλη Ζεί" - τεύχος Φεβρουαρίου 2018
"...Τέτοια σκέπτομαι και ο νους πετά στα γονικά μου.
Σ’ αυτήν την αγάπη, με αυτόν τον τρόπο, με τούτα τα ήθη με λέξεις ελληνικές -χαυλιόδοντες αθανασίας.
Πάει μετά και σκαρφαλώνει στη αριστερή βουνοκορφή, από εκεί που το πέλαγο μουρμουρά για την ανατολή.
Πετά λίγο μετά, στην ταράτσα της πόλης μου.
Τρίζουν σαν παλιοκόκκαλα οι σιδερένιες σκάλες, κι από κει, σε ένα τοπίο χάρχαλο, εγώ βλέπω τον άθλιο τόπο μου, που όμως είναι ο δικός μου και αυτόν αγαπάω.
Και πάει ο νους μου στην ευθύνη .
Και τρέχει ο λογισμός αυλακωτά..."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου