Μπόρις Παστερνάκ <Δόκτωρ Ζιβάγκο>
«Ένα ήσυχο πάρκο περικύκλωνε τη διαδρομή. Πάνω στα έλατα τα κοράκια τίναζαν την πάχνη απ’ τα λυγισμένα κλαδιά και τα κρωξίματά τους αντηχούσαν σαν ξερόκλαδα που σπάνε. Τα φώτα ήταν αναμμένα. Η νύχτα απλωνόταν.»
.......
«…Όταν κανείς κοιτούσε το ποτάμι, τα μάτια του πονούσαν. Ορμούσε στο φως του ήλιου και σπινθήριζε σα φύλλο από μέταλλο. Ξαφνικά το νερό φούσκωσε. Ένα μεγάλο πλεούμενο τραβούσε από τη μιαν όχθη στην άλλη φορτωμένο με άλογα, κάρα, χωρικούς.»
............
«…Κάτω από το φως όλες οι κινήσεις έμοιαζαν υπολογισμένες μια προς μια. Κι όμως ήταν, σε τελική ανάλυση, ανεξέλεγκτες, μεθυσμένες μέσα στο χείμαρρο της ζωής που τις ένωνε.»
..............
«…Οι πεδιάδες διαδέχονταν άλλες πεδιάδες. Τα δάση τις τύλιγαν αδιάκοπα. Η διαδοχή αυτών των εκτάσεων είχε μια συντονισμένη αρμονία. Το μόνο που επιθυμούσε κανείς ήταν να ονειρεύεται και να συλλογίζεται το μέλλον.»
..........................
«…Από τον κήπο, η μοσχοβολιά από το αναμμένο σαμοβάρι εξουδετέρωνε τη μυρωδιά απ’ τον καπνό και τα ηλιοτρόπια. Από το παράσπιτο τους έφεραν κρέμα, βατόμουρα και μικρά γλυκίσματα. Ένας αγκαθωτός φράχτης από αγριοφράουλες χώριζε το μικρό κήπο του επιστάτη από το αρχοντικό του ιδιοκτήτη και το υπόλοιπο πάρκο με τις λίμνες και τη βλάστηση. Κάθε τόσο τα σπουργίτια, έκαναν τις αγριοφράουλες να θροΐζουν και ο ήχος αυτός έμοιαζε με ρυάκι κάτω απ’ τα πόδια τους.»
https://youtu.be/XTEff7DOduU?si=kz0tkMokvuVYfDwe
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου