με ρωτάς, αν σ αναγνωρίζω
κι εγώ λέξη δεν έχω
κάθε που σε βλέπω
γεμίζει ρόδα το φως
τα φύλλα με γλυκούς χυμώδεις νευρώνες
γύρη σκορπά με τρέμουλα στα κενά των αναλογιών μας στον ήλιο
απλώνεται στα βλέφαρα
από κοντά και τα μελισσάκια
παίζουν ανεπαίσθητα τύμπανα
σε μεμβράνη δανεική από το νεφέλωμα
μουσική σκορπά στην κάμαρα
...................αυτό είσαι
εσύ με αναγνωρίζεις ;;
μέχρι να με αναγνωρίσει εγώ είμαι γύρη
από "άκλιτον"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου