Έτσι η τραγωδία θα αντιπαραθέσει όχι χαρακτήρες που οι μυστικές τους προθέσεις δεν έχουν κανένα κοινό μέτρο, αλλά διαφορετικά και κατ' αρχήν εξ ίσου σεβαστά δίκαια. Το τραγικό εμφανίζεται γιατί ο άνθρωπος δεν ξέρει να διαφυλάξει το δίκαιο του και θέλει πάντα κάτι παραπάνω από το δίκαιο του. Η ένταση του τραγικού δεν μετράται με το βάθος της πρόθεσης και την προοδευτική αποκαλυψη των ανυπότακτων προσωπικών δυνάμεων, η κυριαρχία των οποίων βυθίζει τους ανθρώπους στο σφάλμα και στο έγκλημα, αλλά από το γεγονός ότι το Δίκαιο, το οποίο νομιμοποιεί την ύπαρξη «απομακρύνεται» (μεταβαίνει) και «όλα ολοκληρώνονται προς την κατεύθυνση την οποία παίρνει το Δίκαιο».
Έτσι ο άνθρωπος, εγκατελειμένος από το Δίκαιο, παρακολουθεί ανήμπορος την ίδια του την καταστροφή, και ο κοσμος «σβήνει την ύβρι όπως σβήνουν μια πυρκαγιά» για να αποκατασταθεί στην καθαρή άχρονη παρ-ουσία του. Η κάθαρσις είναι το μέσο για να δουν την ανακτημένη ισορροπία, να αισθανθούν ότι, πέρα από τις καταστροφικές τρέλες και τους τρόπους της θέλησης, ο αιώνιος κόσμος παραμένει το ακλόνητο θεμέλιο.
Κώστας Παπαϊωάννου (απόσπασμα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου