Πάμπλο Νερούντα

Πάμπλο Νερούντα

Ποιος να μας το ’λεγε πως η γη

με τη γέρικη φλούδα της αλλάζει τόσο;

Έχει περισσότερα ηφαίστεια από χτες,

ο ουρανός έχει καινούργια σύννεφα,

τα ποτάμια κυλάν με άλλον τρόπο.

Κι έξω απ’ αυτό και τι δε χτίζουν!

Εγώ έχω εγκαινιάσει εκατοντάδες

λεωφόρους, κτήρια,

γεφύρια απάτητα και κομψά

σαν πλοία ή σαν βιολιά.

Γι’ αυτό όταν σε χαιρετώ

και φιλώ το λουλουδένιο στόμα σου,

τα φιλιά μας είναι άλλα φιλιά

και τα χείλη μας άλλα χείλη.

Χαίρε, αγάπη μου, χαίρε για όλα

όσα μαραίνονται κι όσα ανθίζουν.

Χαίρε για χτες και για σήμερα,

γι’ αύριο και για προχτές.

Χαίρε για το ψωμί και για την πέτρα.

Χαίρε για τη φωτιά και τη βροχή.

Γι αυτό που αλλάζει, γεννιέται, μεγαλώνει,

αναλώνεται και ξαναγίνεται φιλί.

Χαίρε για ό,τι έχουμε από αέρα

και για ό,τι έχουμε από γη.

Όταν μαραίνεται η ζωή μας,

δε μένει άλλο από τις ρίζες

κι ο άνεμος είναι κρύος σαν το μίσος.

Τότε αλλάζουμε δέρμα,

νύχια, αίμα, μάτια,

και συ με φιλάς, και γω βγαίνω

και πουλάω φως στους δρόμους.

Χαίρε για τη νύχτα και τη μέρα

και για τις τέσσερις εποχές της ψυχής.

φωτογραφία Ζαχαρίας Στέλλας

Zacharias Stellas

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου