Βροχή καταιγιστική
σαν ανθρώπινος πνεύμονας
που άλλοτε τινάζεται και πάλι μετά συρρικνώνεται
στα τσιμέντα σωριάζεται πένθιμα
Η βροχή σε αναταραχή και με πληγωμένη φορά
Κρύβεται σε μοναξιά
Το περιβάλλον σε καμάκι φλεγόμενο καμακωμένο, αντιστέκεται
Μιμείται τον άνθρωπο
Το βράδυ απλώνεται στον γαλαξία
σα μωρό σε εμβρυακή στάση
Το μέτωπο στην Ανδρομέδα και το σπλαχνικό στον Κύνα
Άδειασαν οι άνθρωποι
Εκφράζονται σαν άδεια τάσια τσίγκινα
Λέξεις όμορφες σαν είδωλα σε διαφάνεια, μιμούμενοι κάτι άλλο που δεν είναι
Χωρίς τις λέξεις υποχωρούμε σε κάτι άλλο , σε κάτι που δεν είναι ανθρώπου τόπος
Επιστρέφουμε σε στιγμή πίσω από αυτό που δημιουργήσαμε με την θεία Χάρη
Αδειες --κούφιες σαν τρύπια της οκάς νομίσματα μετρούν και παρατηρούν το μέγεθος
που δεν ήταν μέγεθος , αλλά κίτρινες στιγμές, και τότε φαντασιώθηκε οτι ήταν κάτι πολύ
μεγάλο πολύ περισσότερο
και αποχώρησε στην έρημο με ακόρεστη δίψα και ιδρώτα που του καίγανε τα βλέφαρα
Οι εκφράσεις δεν εκφέρονται και δεν ξεπηδούν από την γλύκα και το μέλι της καρδιάς
Λέγονται επειδή αν δεν λεχθούν ο άνθρωπος χάνει και το έσχατο καταφύγιο της ψευδαίσθησής του .................
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου