βάστα καρδιά μου
ανεβασμένη σε μιά της Αθήνας ταράτσα
αντένες και σταυροί ζώνουν και τραβούν τα ξίφη
ουρανό , στεριά,
αδειάζουν οι υδροροές
και μαζί δίνεις και εσύ δάκρυα
όπως σε έναν ζητιάνο ρίχνεις ένα κέρμα
το τελευταἰο σου
ορφανεμένη τσέπη
και κάπου ήθελες να το μοιραστείς
να πάρεις κι από αυτόν ένα ελάχιστο μικρό βάρος της δικής του ψυχής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου