Αγαπητοί δεν έχω ιδέα πως να καταφέρουμε να σταθούμε όρθιοι
Ολα τα λόγια των σοφών -δε λέω- σωστά είναι
Αλλά όμως κάπου μέσα μας , κάτι αγκυλώνει πολλές φορές, γδέρνει και ματώνει
και δεν είναι τα δύσκολα
δεν είναι που τη γη μας την πατάμε με τις μύτες των δακτύλων μας
είναι που κλαίμε ολομόναχοι και με λυγμό κρυφό
τα βαγόνια με τα παιδιά μας μετανάστες τρίζουν τους χειρότερούς μας εφιάλτες..
φωτογραφία Linda Vachon
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου