διότι , ή ύπαρξις θεμελιώνεται , στο κάλλος
και αν αφαιρεθεί το κάλλος και η ωραιότης
τότε γκρεμίζω και σένα
εσένα που με κοίταξες μ όλες τις χάρες , που ένας άνθρωπος μέσα του μπορεί συνταιριασμένα
να τις κάνει πνοή
και έγιναν οι ανεμώνες πολύχρωμες
και ένα πεύκο, τότε με φίλησες και εκείνο ψήλωσε,
και το αγκάθι στο σύρμα σιμά φυτρωμένο λύγισε και έγινε βελουδένιος πανσές
αν αφαιρέσω την καλοσυνάδα
θα ματώσω της δικής σου ψυχής την ευψυχία και την ευφροσύνη, των καιρών και των νεφών κι εκείνων των κορφολογημένων λόφων
και τα χάδια που πρόσφεραν τα ρουμάνια
θα περιμένω την βροχή ....
να την καταπιώ όλη
να γείρω σε χορτάρι ή σε ταράτσα ή σ ένα παλιό κρεβάτι
απλώνοντας την παλάμη να την ποτίζει το ασημένιο νερό
και..... πού ξέρεις
μπορεί ο ήχος να φτάσει στην δική σου ακοή
(νύχτα πάλι, με σκαπάνη της αποτύχισης του σκοταδιού)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου