ΥΜΕΤΕΡΗ, χρονολόγιον 10/07/2022 Κυριακή ημέρα
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΦΑΝΕΙΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
ΚΑΙ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
φορώντας ένδυμα το άπειρον χάος του κόσμου
την κόρη του οφθαλμού μου ξέπλυνα μισοπέλαγα
Από μίλια απόσταση βροντούσαν πολεμικές ιαχές
Εμένα ο νους μου είναι βέλος αλαφρύ-- πάντα πετά, ως ελάχιστο πετούμενο
σ αυτούς που με μια πένα ορίζουν τα χαράκια της ιστορίας των ανθρώπων
Πόσο βαριά πλήττονται και πόση σφοδρότητα στο διαφανές τους στέρνο
Βολή και θάνατος στις ψυχές μας
από την πληγή της ευγενικής τους ψυχής
Το μαβί της νύχτας σπρώχνω να πλαγιάσει στους λόφους η ροδαλή αυγή
Να ανθίσουν βουνά, πλαγιές και πλατώματα
Να γείρουν οι κορφές με στεφάνια κλαδιών ελάτων και κέδρων
Να ρίξει σκιά ο Ολυμπος τα μαύρα φουσάτα να πνίξει
Αν σωθούν οι θαρραλέες καρδιές των φυλάκων μπορεί η ελπίδα ξαφνικά να αναφανεί
Μεγάλη η αγάπη μου στην θαλερή δική τους ματιά και στην καρποφορούσα σοφία τους
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου