ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ
το ωραιότερο ορειβατικό τραγούδι για τον Ταΰγετο
μερικές στροφές τώρα απ' τον «Ύμνο στην όρθια Αρτέμιδα»:
Ώ σκισμένα όρη,
όταν εκλείσατε από πίσω μου,
αφήνοντας με ολόμονο
όπως, σαν ένα κριάρι κατεβεί
απ' ορτή πλαγιά σ' ένα πετρόλακο
και ξαφνικά γυρίζοντας να φύγει,
νιώθει πώς δεν είναι δυνατό
γιατί οι ίδιοι βράχοι
πού το βοήθησαν να κατεβεί
τώρα γλιστράνε στο ανηφόρι,
απάτητοι,
παντού!
Ολόμονο με κλείσατε
μεσ' την ακρότατη ερημιά,
μονάχα να σαλεύω ολόγυρα στη φτέρνα μου
να σε κυτάζω, κάστρο ατέλιωτο χαλκό!
Ούτε μπροστά, ούτε πίσω!
αλλά κει, στον ίδιο τόπο απάνου,
δίχως σπιθαμή τριγύρα ν' ακουμπήσω ή ν' απλωθώ,
αλλά και, στον ίδιο πάντα τόπο,
ορτός!
*********************
Ώ νέες πνοές
πού εθρέψατε τη δύναμή μου αδάμαστη και σιωπηλή,
πέπλα της βοής στις πέντε σου βουνοκορφές
πού σιγολιώνανε τα χιόνια,
ανάεροι καταρράχτες
της μπουμπουκιασμένης ροδοδάφνης
στα γκρεμνά,
στα γκρεμνά,
ανατολή του Δώριου Απόλλωνα
στα μάτια μου μπροστά,
η όψη σκληρή και σκαλιστή
στον κόκκινον αμάλαγο χαλκό!
Ώ μάτια μου, θρεμμένα τέλος σαν του λιονταριού
μες στο άπαρτο σκοτάδι του βουνού Ι
σιωπή βαθιά,
που δεν εσάλευε μια πνοή,
και τα ίδια χέρια μου ήταν άφαντα
στην πίσσα της βουβής βραδιάς,
ώ στοχασμοί!
σα νυχτερίδες κυκλοφέρνονται στη σκιά,
σαν άξαφνα απ' τη Σπάρτη
επρόβαλε κατάνακρα,
ορθία Αρτέμιδα
φωτό Ταύγετος....και Μυστράς....!!
Όλες οι αντιδράσ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου