μπαμπάκια ρίχνει ο ουρανός
κρύβει το τραύμα
τα μαύρα νερά φωτίζει φως που το κανες ανάσα
κυλούν οι πέτρες και χώνω τα δάκτυλα στα άγρια χώματα
καμία τρυφερότητα
κανένα δάκρυ γέλιου ή έστω λύπης
απομέιναμε να κοιτάζουμε τα λικνίσματα που έκαναν τα νεφελώματα
μας πιάσαν τα γέλια
και ξαφνικά το μόνο που γέμιζε το κενό και το χάος που μας τύλιγε σα μανιακός
ήταν το γέλιο σου
τότε σ αγάπησα
χωρίς μέτρο και χωρίς χρόνο
τι σημασία είχαν όλα τούτα τη στιγμή που το γέλιο σου εφτιαχνε μια ολόκληρη ανατολή
και δεν μπορούσα να την περιγράψω
χωνόμουν στο χρώμα , γινόταν η πνοή ανάσα
ολα στο τέρμα
τερμα και εσύ
και το γέλιο αιώνιο σε ταξίδι στα έναστρα και στα άνθη της γης και των άστρων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου