Το τελετουργικό-λήξης των εορτών στους μικρούς τόπους των παιδικών μας χρόνων,με το στοίβαγμα των μισών καθισμάτων στην άκρη της κληματαριάς έπαιζε τον ρόλο του σχολικού κουδουνιού.
Αλλο πάλι (και αυτό δηλωτικό)... να προσφέρουν-στους παραθεριστές γονείς μας- σταφυλάκι σε ένα καλάθι τυλιγμένο με λευκή πετσετούλα ρωτώντας πότε το δικό μας πλοίο αναχωρεί.
Σήμερα καραδοκούν οι μεγαπολυεθνικές που είναι εκμισθωτές ολόκληρων χωρών.
Το λιγνό , με θλίψη και σιωπηλό τελετουργικό έχει προ πολλού λήξει .
Η χοάνη -πόλη αχανής-των περισσοτέρων ασάλευτη και παγερή ξέρει οτι είναι ο τελειώτερος μηχανισμός λαβυρίνθου.
Ο Δαίδαλος άν το έβλεπε θα είχε ίσως πάρει την θέση του Ικαρου,
ph. Zacharias Stellas
Όλες οι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου