Το νερό και η ευχαριστία (Νικηφόρος Βρεττάκος)
Ήπια και πότισα δάση και γέμισα στέρνες.
Το νερό σου περίσσεψε-
Τα ποτάμια του σύμπαντος,
Βυθίζονται.
Τρέχουνε μες από σένα.
Αν μπορούσες να υπάρχεις
έναν αιώνα μετά,
τότε θά 'βλεπες πώς
το φιλί που σου ακούμπησα πάνω στο μέτωπο
έγινε άστρο.
φωτό Robert McCabe
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου