ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ – Ο μαέστρος που κατέκτησε τις κορυφές του Ολύμπου

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ – Ο μαέστρος που κατέκτησε τις κορυφές του Ολύμπου

“Ανεβαίνω στα βουνά γιατί μ’ αρέσει να νικώ τα πράγματα, να τα κατακτώ. Κι όταν βρίσκομαι στην κορυφή ενός βουνού, νιώθω ένα αίσθημα ζωής, αλλά συγχρόνως κι ένα αίσθημα θανάτου. Και σας λέω ότι θα πεθάνω πέφτοντας από ένα βουνό…”.

Τα γεγονότα είναι, βεβαίως, δεδομένα. Ο Δημήτρης Μητρόπουλος δεν πέθανε τελικά πέφτοντας από βουνό αλλά στο πόντιουμ της Σκάλας του Μιλάνου στις 2 Νοεμβρίου 1960, στη διάρκεια πρόβας της Τρίτης Συμφωνίας του Μάλερ. Ωστόσο, με βάση την παραπάνω παρομοίωση του ιδίου, ανάμεσα στην κορυφή ενός βουνού και σε μια δύσκολη παρτιτούρα ο λόγος του θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμη και προφητικός.

Ως μέλος του Ελληνικού Ορειβατικού Συνδέσμου (ΕΟΣ) και του Συλλόγου “Υπαίθριος Ζωή”, ο Μητρόπουλος κατέκτησε πολλές κορυφές στη διάρκεια της δεκαετίας του 1930: την επιβλητική Γκιώνα, τα Βαρδούσια, τη Λιάκουρα του Παρνασσού, τον Ταϋγετο, τον Πάρνωνα κ.α. Χαρακτηριστική, μεταξύ άλλων, η περιγραφή του Θάνου Κωνσταντινίδη για την ανάβαση του μαέστρου και της συντροφιάς του στην κορυφή του Πηλίου Πλιασίδι, ύψους 1.548 μ., η οποία “συνδυάζεται με οδοιπορική διαδρομή πάνω στο βουνό, με κάθοδο στην παραλία, εξωτική τότε, του Αϊ Γιάννη κι επιστροφή από τις Μηλιές, με το τραινάκι στο Βόλο.

Η ομάδα, περνώντας με αυτοκίνητο από τη Λάρισα, έρχεται στην Καλαμπάκα. Ανεβαίνουν στα Μετέωρα. Από την Καλαμπάκα η συντροφιά θα συνεχίσει την οδοιπορία της μέχρι τα Γιάννενα… Από τα Γιάννενα, η επιστροφή στην Αθήνα θα γίνει με αεροπλάνο της νεοσύστατης, τότε, αεροπορικής γραμής, με ενδιάμεση προσγείωση στο Αγρίνιο.

Το αεροπορικό ταξίδι ήταν μια καινούρια εμπειρία για την εποχή εκείνη. Την πρόσφερε στους φίλους του της ορειβατικής συντροφιάς ο γενναιόδωρος Δημήτρης Μητρόπουλος, καλύπτοντας ο ίδιος τα έξοδα των εισιτηρίων”.

Η πρώτη ανάβαση του Δημήτρη Μητρόπουλου στον Όλυμπο το καλοκαίρι του 1932 -θα ακολουθήσει και μια δεύτερη, έξι χρόνια αργότερα- περιγράφεται από τον ίδιο σε κείμενό του το οποίο δημοσιεύτηκε μερικούς μήνες αργότερα στο περιοδικό “Εκδρομικά”.

“Πάμε για τον Όλυμπο! Θ’ ανεβούμε στον Όλυμπο, θ’ ανεβούμε στις ψηλές κορφές του…”. Αρχίζει συγκινημένος το κείμενό του.

Παρακάτω συνεχίζει:

“Και γω μαζί, που μούλαχε ο κλήρος να γράψω αυτά τα λόγια, και γω, είχα την ευτυχία, μαζί με τους άλλους οκτώ συντρόφους, ν’ ανέβω στο πολυθρύλητο βουνό μας. Με λαχτάρα περίμενα την ημέρα που θα ξεκινούσαμε, ούτε κοιμώμουνα καν τη νύχτα, ξανάγινα πάλι παιδί, γεμάτος από αυτό το μεγάλο σκοπό: Θ’ ανέβω στον Όλυμπο”.

Ο Μητρόπουλος και η παρέα του διέσχισαν τη χαράδρα του Ενιπέα, περνώντας από το Μοναστήρι του Αγ. Διονυσίου και τα Πριόνια και έφτασαν στο νεόκτιστο, τότε, καταφύγιο του Ελληνικού Ορειβατικού Συνδέσμου όπου διανυκτέρευσαν. Νωρίς το πρωί ξεκίνησαν για τις κορυφές: το Σκολιό, τον Μύτικα -την ψηλότερη ελληνική κορυφή- το Στεφάνι όπου ο μαέστρος αναφωνεί: “Να ζει κανείς δεν έχει σημασία, να ανεβαίνει ψηλές κορυφές, ν’ αγκαλιάζει τη φύση, αυτό έχει σημασία”.

Η επιστροφή στην Αθήνα με το νυχτερινό τρένο. “Ούτε ιδέα για ύπνο. Με ανοιχτά μάτια ονειρευόμασταν το τι είχαμε ζήσει, πως ίσως είχαμε ζήσει τις ευτυχέστερες μέρες της ζωής μας”.

--------------------------------------------------------------------------

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος (Αθήνα, 18 Φεβρουαρίου 1896 - Μιλάνο, 2 Νοεμβρίου 1960) ήταν Έλληνας διευθυντής ορχήστρας, πιανίστας και συνθέτης που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1896 στην Αθήνα, καταγόμενος από τη Μελισσόπετρα του νομού Αρκαδίας από την πλευρά του πατέρα του και από την Άνδρο από την πλευρά της μητέρας του.

Αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή, όντας μέτριος μαθητής.[4] Σπούδασε διεύθυνση χορωδίας και σύνθεση, αρχικά στο Ωδείο Αθηνών και αργότερα στο Βερολίνο. Πήρε χρυσό μετάλλιο για την ικανότητά του στο πιάνο από το Ωδείο Αθηνών, διάκριση που δόθηκε μόνο πέντε φορές στην ιστορία του Ωδείου. Οι πρώτες του συνθέσεις είναι γραμμένες στο τονικό σύστημα, αλλά με ενδιαφέροντες αρμονικούς πειραματισμούς, οι οποίοι γύρω στα 1915 γίνονται περισσότερο τολμηροί φτάνοντας στην ατονικότητα γύρω στα 1920.

Είναι ο πρώτος Έλληνας συνθέτης που χρησιμοποίησε στο έργο του Ostinata[ασαφές] (μια σονάτα για βιολί και πιάνο) αυστηρά δωδεκαφθογγική τεχνική.

Γύρω στα 1930 σταμάτησε ουσιαστικά τη σύνθεση και ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη διεύθυνση ορχήστρας, πρώτα στην Αθήνα και μετά το 1937 στις ΗΠΑ.

Υπό την ιδιότητα του μαέστρου, γνώρισε διεθνή φήμη, αναλαμβάνοντας μάλιστα τη διεύθυνση της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1958 για να παραμείνει σ' αυτήν ως μαέστρος. Στις συνθέσεις του περιλαμβάνονται περίπου 40 έργα, μεταξύ των οποίων μια όπερα (Αδελφή Βεατρίκη), μουσική για ορχήστρα, μουσική δωματίου, έργα για πιάνο, για φωνή κ.ά. Ορισμένα από τα έργα που συνέθεσε θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά και αποτελούν σταθμό στη σύγχρονη ελληνική μουσική.

Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Δημήτρης Μητρόπουλος μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.

Όλες οι 

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου