Κοινοί Τόποι Ν Καρούζου , Τόμας Έλιοτ στην "έρημη χώρα" και του Συμεών του Νέου Θεολόγου
Τόμας Έλιοτ
ο κόσμος τελειώνει όχι με ένα πάταγο αλλά με ένα λυγμό
απόσπ από "οι κούφιοι άνθρωποι"
Ο Καρούζος, ο άνθρωπος , ο ποιητής, ο επαναστάτης, είναι η Αντίφαση η φλεγόμενη που μηδέποτε κατακαίεται. Ο δρόμος του, γραφέων οδός ευθεία και σχολική μέθη. Και η Ποίησή του, η εναντία εις ταυτόν αγάγουσα.(από τον Σάββα Μιχαήλ)
Ο Καρούζος αποτυχίζει την απόγνωση, δηλαδή – όπως ο ίδιος μας έχει εξηγήσει το νεολογισμό – την οδηγεί σε αποτυχία, σε αυτοαναίρεση. Δεν την αποφεύγει, ούτε την ξορκίζει μικρόψυχα, την δυναμιτίζει και την ανατινάζει εκ των ένδον, μ’ όλο το τίμημα που αυτό συνεπάγεται. Ζει την χαρμολύπη της καθολικής απελευθέρωσης: «Μακρά σοφία γα ζωή ανώτερη. Μακρά νοσταλγία του ύψους. Αξία λυτρωτική. Μακρό πένθος της ελευθερίας. Υπεράνω της ανυπόφορης θεολογίας. Ο χρόνος που γίνεται παράδεισος και όχι πανικός (από τον Σάββα Μιχαήλ)
Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Μέσα από την τρικυμία του λόγου, αναδύονται τα πλάσματα του βυθού και ακούγεται ο λόγος «ο εν τη φωνή αφώνως φθεγγόμενος"
ως αντίδωρο μια από τις ωραιότερες φωτογραφίες της γενέθλιας Πόλης μου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου