Γιώργος Σεφέρης, Τολό, 1938
Θ´
Ὅμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό
πάνω νερά·
να πηγαίνεις στον ἀγνοημένο δρόμο
στα τυφλά, πεισματάρης
και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα
σαν το πολύροζο λιόδεντρο -
ἄφησε κι ας γελοῦν.
Και να ποθεῖς να κατοικήσει κι ο ἄλλος κόσμος
στη σημερινή πνιγερή μοναξιά
στ᾿ ἀφανισμένο τοῦτο παρόν -
ἄφησέ τους.
Ο θαλασσινός ἄνεμος κι η δροσιά της αὐγῆς
ὑπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας.
Θερινὸ Ἡλιοστάσι | Γιῶργος Σεφέρης, 1966
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου