Επιτέλους έφυγαν.
Η παράσταση έλαβε τέλος.
Καρφώθηκε ο δολοφονικός εμφύλιος σαν κόκαλο ψαριού στον λάρυγγα
Το μίσος έγινε τρόπος και οι χαχόλοι ξερόλες έζησαν και ζουν με την ανάλυση τάχα ιστορικών γεγονότων και μια κουβέντα ανοιχτά σε ανθρώπους και στις γάτες δεν είπαν.
Τόσο μίσος που ψηφίζουμε κοντά εναν αιώνα τον καλύτερο διεκπεραιωτή-συντηρητή, των αποτελεσμάτων ενός εθνοκτόνου εμφύλιου.... (τοτε, κοντά 70 χρονια)
Ως φαίνεται η επανάληψή του σε τακτά χρονικά διαστήματα είναι απαραίτητη για να μην ξεχαστεί το φονικό
Τι αποτιμήσεις να κάνεις με την εμπάθεια να κρέμεται σαν γόπα ενός χυδαίου τσιγάρου σε στόμα;; Και οι νέοι;;
Το μεγάλο φονικό είναι που αφήσαμε τα ίδια τα παιδιά μας σε γκρεμό και τα βλέπουμε τρεκλίζοντας να πατούν στα απορρίμματα
Ενοχοι εμείς η της μεταπολίτευσης γενιά
Ενοχοι για εσχάτη προδοσία των παιδιών μας
Τα φουσκώσαμε με ψευδείς αναλύσεις έχοντας το κόκαλο στον φάρυγγα να ανεβοκατεβαίνει και να μας χώνει μαχαιριές στα στήθη ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ Παιδιά μου ζητώ με συντριβή συγγνώμη
................................. Ειθε να με αξιώσει η ατελεύτητη αγαθότητα του Θεού να με συγχωρέσετε στα βάθη της γλυκειάς καρδιά σας.... Χρονολόγιο 18/11/2021
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου