Νίκος Καρούζος
Εγώ λοιπόν έκπληχτος από χέρι διαστέλλω γαλαξίες κι ανατείνομαι όνειρος * * * Τραγουδώ τους πεσμένους προπάτορες είμαι των άστρων ο σκύλος με τα μάτια κοιτάζω ψηλά με τα χέρια γιορτάζω τη λάσπη.
Η νεοταξίτικη ισχυρή και κυρίαρχη ελιτ -μέχρι στιγμής-έχει πετύχει το αναποδογύρισμα του ανθρώπου
Αντιμετωπίζοντας πλείστα ζητήματα σχετικά με τα αδιέξοδα των τελευταίων χρόνων αποφάσισε να αλλάξει τον ίδιο τον άνθρωπο προκειμένου να παραμείνει το σύστημα εξουσίας στη θέση του
Παρεπόμενο και παρελκόμενο ήταν να παρασύρουν στο ανποδογύρισμα και κομματικούς μηχανισμούς και θεσμούς αλλά και εκπροσώπους αιρετούς και διορισμένους
------ΑΥΤΗ Η ΠΛΕΥΡΑ είναι εξόχως οφθαλμοφανής
γιά παράδειγμα ----μια παρανόηση (δλδ μια αντιστροφή της σκέψης )που συμβαινει ειδικά την 10 ετία και αυτή την εποχή λειτουργεί με τρόπο καταιγιστικό, η εξής
ΔΕΝ είναι δυνατόν να ασκείς κριτική στην κυβέρνηση αλλά να υιοθετείς την πλήρη συμφωνία της με τα κεντρικά της αυτοκρατορίας Δηλαδή Δεν είναι δυνατόν να κρίνεις την υγειονομική διαχείριση ως σωτήρια και ταυτόχρονο να υμνείς την πρακτική όσων μέχρι σήμερα στα λόγια είχαν ορισθεί εχθροί της ανθρωπότητας όπως οι Σορος και Γκέιτς και να αποσιωπάς την εμπλοκή τους στα ολοφάνερα αθέμητα και να ορίζονται αρχηγοί της ζωής των πολιτών που διαλαλείς οτι υπερασπίζεσαι Σ αυτή την περίπτωση εμπλέκεσαι άμεσα και καθοριστικά στο αναποδογύρισμα
---------------------------------------Αντίποδας είναι οι εθνοκεντρικοί
Για παράδειγμα οι Ρώσοι κράτησαν τον λαό κι αναποδογύρισαν το σύστημα
Το σοβαρό θέμα της εποχής μας είναι αυτό
(ΣΗΜ μέχρι σήμερα ο όρος εθνοκεντρικός όσο αφορά το δημοκρατικό τμήμα αποτελούσε ταμπού οπότε εύκολα συντάχθηκε με το άδειασμα έθνους και λαού
Το συντηρητικό μέχρι τώρα με τον όρο εθνοκεντρικό φαντασιωνόταν κινδύνους εσωτερικούς με αποτέλεσμα η υπέρβαση (με δικόυς τους ισχυρισμούς) να το οδηγήσει στην αφομοίωση μεγάλου μέρους από την νεοταξίτικη ισχύ που τάχα και δήθεν πολεμούσε
Ο γόρδιος εν ειρήνη πάντως αγαπητοί λύνεται με την λογική το μέτρο την δημοκρατία και την σύνθεση των δύο)
Η Οδύσσεια του Ελύτη
Πρόσω ηρέμα
Κι ό,τι άρχιζα να σκέφτομαι μου το συνέχιζε ο αέρας και πολλές
φορές μου το ‘παιρναν τα ιστιοφόρα με σωρούς καρπούζια και άλλα οπωρικά
Ολοένα η γύφτισσα έψαχνε μες στο φλιτζάνι του καφέ
κι ολοένα σκυφτοί πάνω από χάρτες παλαιούς κι εξάντες συζητούσανε
οι εφτά σοφοί του κόσμου: ο Θαλής ο Μιλήσιος
ο Ιμπν Αλ Μανσούρ ο Συμεών ο νέος Θεολόγος ο Παράκελσος ο Χάρντενμπεργκ
ο Γιώργης ο ψαράς κι ο Αντρέας Μπρετόν
Η ήττα τί χρώμα έχει άραγε;;
Το χρώμα του τσαγιού ή του καβουρντισμένου καφέ;;
Αλλώστε τί είναι ήττα δεν ξέρω
Αλλά τότε θα βίωνα τη χειρότερη σπλαχνική μου ήττα
Στον αέρα αυτής της πόλης λογοδοσμένη
στην διάρκεια μιας επαναλαμβανόμενης στους αιώνες ήττας ,
ομνύω
σφηνωμένο χαλίκι στην φωνητική χορδή,
ομνύω
στην πλαγιά ενός λόφου,
μάρτυρας βουβός κι αμίλητος
ομνύω
στην αέναη χαρτογράφηση της των αιώνων ασέλγειας
ομνύω
στην αργοπορία να πάψει να συκοφαντεί τον χρόνο
ωρυόμενη τη λέξη
α ρ γ ά
(απόσπ από "ice-november 19" ΑΣ)
..............Δυστοπία...............
το αντίθετό της είναι ο ρεαλισμός που ονομάζουμε Ουτοπία
ο ρεαλισμός ως έννοια περικλείει και εμπεριέχει την αναρχία μαζί με την αυτοσυντήρηση
ο άλλος ρεαλισμός -ο επονομαζόμενος "τεχνοκρατικός"-ουσιαστικά καταργεί το άναρχο του ανθρώπινου όντος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου