ΑΠΕΙΡΟΣ ΓΑΙΑ
Είναι ίσως το καλύτερα διατηρημένο γεφύρι στη περιοχή του Ζαγορίου.
Βρίσκεται πάνω στον οδικό άξονα Ιωαννίνων – Κήπων, λίγο πριν τη διασταύρωση των χωριών Κήπων και Κουκούλι σε απόσταση 35 περίπου χιλιομέτρων από τα Γιάννινα και αποτελεί ένα από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς στο Ζαγόρι. Έχει μήκος 23.50 μέτρα και το ύψος του φτάνει τα 13 μέτρα.
Το γεφύρι του Κοκκόρου ή Νούτσου
Είναι ένα από τα πιο γνωστά και πιο πολυφωτογραφημένα γεφύρια στο Ζαγόρι. Βρίσκεται στα νότια του χωριού Κουκούλι στο οποίο ανήκε διοικητικά. Γεφυρώνει το Βικάκι, στην έξοδό του προς το φαράγγι του Βίκου. Λόγω της νευραλγικής του θέσης, εξασφάλιζε την επικοινωνία των χωριών Κουκούλι, Καπέσοβο και Βραδέτο με τα Γιάννενα, μέσω της διάβασης των Ασπραγγέλων.
Σύμφωνα με τον Ι.Λαμπρίδη [1] το γεφύρι το έκτισε ο Νούτσος Κοντοδήμος προεστός του Βραδέτου το 1750. Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει σε άλλο του βιβλίο ότι το έκτισε ο Καπεσοβίτης Νούτσος Καραμεσίνης το 1768. Πιθανότατα το γεφύρι κτίστηκε το 1750, κάτι που επιβεβαιώνει και ο Κώστας Λαζαρίδης από την εντοιχισμένη πλάκα που υπήρχε, και ανακατασκευάστηκε το 1768. Αργότερα το επισκεύασε ο Αλέξης Νούτσος, γιός του Ν. Καραμεσίνη και γι αυτό και ονομάζεται από αρκετούς "γεφύρι του Κυρ Αλέξη". Το 1910 έπαθε σοβαρές ζημιές οπότε έπρεπε να γίνει συντήρηση, της οποίας τα έξοδα ανέλαβαν τα γειτονικά χωριά αλλά και ο Γρηγόρης Κόκκορος από το Κουκούλι που ήταν και ο ιδιοκτήτης του γειτονικού μύλου. Έτσι από τότε επικράτησε η ονομασία "γεφύρι Κόκκορου". Επίσης εργασίες συντήρησης έγιναν το 1960 από την Ένωση Ζαγορισίων Αθηνών, το 1977 και το 2006.
Είναι θεμελιωμένο στο στένεμα της χαράδρας ανάμεσα στις κάθετες και εντυπωσιακές ορθοπλαγιές της, που τις ενώνει με αριστοτεχνικό τρόπο. Η μεγάλη του καμάρα έχει άνοιγμα 25 μέτρα και ύψος 11,5 μέτρα ενώ στο τοιχίο της νότιας πλευράς του υπάρχει διακοσμητικό άνοιγμα (παραθόλι). Για στηθαία έχει ψηλούς ενωμένους αρκάδες σε όλο του το μήκος. Στην ανάντη βόρια πλευρά του γεφυριού, σώζεται μέχρι σήμερα το λίθινο τοιχίο που στήριζε τον υδραύλακα για την μεταφορά του νερού στον μύλο του Κόκκορου.
Έχει κηρυχτεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο (ΥΑ 4499/12-6-1964 - ΦΕΚ 239/Β/30-6-1964).
Το συναντάμε στα δεξιά του κεντρικού δρόμου προς Κουκούλι, 2,3 χιλιόμετρα μετά την διασταύρωση για Δίλοφο και 600 μέτρα πριν την διασταύρωση για Κήπους.
[1] «Περί των εν Ηπείρω Αγαθοεργημάτων» Ι. Λαμπρίδης, , τεύχ. Β΄, 1880 (σελίδα 80)
αιτία τα παιδιά μας
μέλλον τα παιδιά μας ,όλου του κόσμου τα παιδιά
τα παιδιά μας, μας μαθαίνουν και αυτά μας οδηγούν και μας διδάσκουν πώς άνθρωποι να γίνουμε
πώς να αγαπάμε
πώς να αγωνιζόμαστε
η αγάπη για τα παιδιά μας είναι πράξεις μικρές καθημερινές που φαίνονται ασήμαντες αλλά είναι οι πιό σπουδαίες
τα παιδιά, μας ζητούν να μείνουμε όρθιοι σε αξίες και να γίνουμε παράδειγμα
παράδειγμα θεμελιώδες
...την ρόδα μου κυκλώνει ακατάβλητο, αδάμαστο φως.....
Υστερία
ο θηριώδης αναμεταξύ μας θυμός
είναι θηριωδία
η υστερική κραυγή αλλήλων
πολύ φοβάμαι οτι το φεις δεν θα το καταργήσουν οι εξουσίες
θα αυτοκτονήσει από αλλεπάλληλα δηλητηριώδη βέλη ενθεν κακείθεν
και ΟΧΙ ο δηλών καλοσύνη δεν σημαίνει οτι είναι αγαθός και καλός
ο αγαθός ουδέποτε περιφέρει την αγαθότητα του στα παζάρια και στις γειτονιές
απλώς είναι
..................διακινδυνεύω να πω οτι
το ανθρώπινο τμήμα στο φεις βάλλεται με θηριώδη και υστερικό τρόπο
σε αυτό το ενδεχόμενο η απομάκρυνση μας μαλλον θα είναι προς το κοινό συμφέρον
(ΣΗΜ ως δήλωση στην ελεγχόμενη σκέψη Η έννοια "αγαθός' με την φιλοσοφική προσέγγιση)
αναρωτιέμαι
τί ακριβώς μπορεί να επιδράσει σ ένα παντελώς κατακερματισμένο κοινωνικό σώμα;;
σκέπτομαι οτι τα αλεπάλληλα κτυπήματα δεν βλάπτουν ένα κοινό σώμα που λειτουργεί συλλογικά και παράγει
σ αυτή την περίπτωση το σώμα με το σχήμα του λαού αντιστέκεται -θα έλεγα΄ότι-με τους νόμους της φυσικής σφίγγει τον γερό πυρήνα
συνέβη σ ένα αλλοτριωμένο κοινωνικό σώμα
το παραπάνω συμπέρασμα έχει σημασία για το εξής επομένο ερώτημα
-----------μπορεί το πολυτραυματισμένο κοινωνικό σώμα να σηκωθεί από τον ρόγχο σχηματίζοντας λαό;;
δύσκολο θαρρώ παρά μόνο μεταφυσικά και με έμπνευση λόγω πολιτισμού χιλιάδων χρόνων
και με κεντρικό αίτημα ΕΝΔΟΠΑΡΑΓΩΓΗ και αλήτες κάτω τα αρπακτικά χέρια απ΄τη γη μας την θάλασσα μας τα ορυκτά μας
τελικά-κάτω τα χέρια - απ ότι είναι η ψυχή μας
κι άλλο ένα ερώτημα
--------τα υπαρξιακά -κατ εμέ --πιό σοβαρά απ άλλες κατηγορίες ((σε προσωπικό επίπεδο) με αίτημα την αγάπη, τον έρωτα , την φιλία, που ακριβώς απευθύνονται;;
Σ ένα ευρισκόμενο σε ρόγχο σώμα ή στο "σωσμένο"
τρόπος του λέγειν αλλά σωσμένο για ισορροπία του τρομακτικού ισοζυγίου
Ολα αυτά στην εντατική του χειμαζόμενου λαού προϋποθέτουν
την ενατένιση του παράλογου εαυτού απασφαλισμένου στην καθαρή ματιά της οδύνης και εν τέλει στην περιφρόνηση της μοίρας
προσωπικά η σωτηρία των εχόντων και ασφαλισμένων από όλες τις πλευρές δεν με αφορά
οχι από αδιαφορία -κάθε άλλο-
αλλά στο μπλοκάκι της δυστοπικής καταγραφής εξαιρούνται
επειδή καταστέλλουν λόγω φροντίδας το τοπίο της ανθρώπινης εσωτερικής σφαγής
Εκεί ο έρωτας ισούται με το χάος σε σπασμό επιφέροντας την τάξη , και δεν περιγράφεται
Είναι αποκλειστικά βιωματικός
φτάσαμε στο σημείο όπου
οι πολιτικές ειδήσεις είναι show
εύλογα θα ρωτήσετε
-------και πού ακριβώς βλέπεις πολιτική ρε συ Α και εμείς δεν το βλέπουμε;;
σωστό κι αυτό
Επιστροφή από την δουλειά σήμερα
Με πολεμικές κραυγές
Να πάμε στον αγύριστο και τα σχετικά
Στην οδό Πατησίων
Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου.
ΑΝΤΡΕ ΜΠΡΕΤΟΝ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου