Ασε το άλλο
Εχει πτωχεύσει κάποιος (από την πτωχευμένη μισή και παραπάνω κοινωνία δηλαδή), και αντιμετωπίζεται ως φταίχτης του κακού ........
Αυτό χαρές μου να το ξεπεράσετε όσοι το αισθάνεστε αυθορμήτως.
Να κάνουμε ένα μισό, έστω και κουτσό βήμα, αυτογνωσίας και υπέρβασης, του ατομικού μας εαυτού.
Η λέξη "Αγορές" περικλείουν ολη την τοκογλυφία του πλανήτη και είναι λάθος και παραπλανητική.
Η έννοια της "Αγοράς" των ανθρώπων εμπεριέχει πολιτισμό και ανθρώπινη συμφιλίωση.
Τελικά χρησιμοποιούν έννοιες που παραπέμπουν στον μόχθο, τον κάματο,και στον πολιτισμό του ανθρώπου, για να μας μπερδέψουν.
Αν εμείς εγκλωβιζόμαστε σε λάθος έννοιες δεν έχουμε την δυνατότητα της νοητικής επεξεργασιάς, ούτως ώστε να διατυπώσουμε τον συλλογισμό της απόδρασής μας από την τεχνητή καταστροφή των "Αγορών τους".
Θράσος Καστανάκης
Τον άνθρωπο που γονατίζει τον σκιάζομαι πιότερο κι από τον εχτρό.
αποχουντοποίηση έχουμε κάνει από το 1821 και μετά ;;;;;;;
έπρεπε να περάσω πολλά και να διαβάσω πολύ, γιά να καταλάβω πόσο μοναδικός και πόσο μοναχικός είναι ο δρόμος του επαναστάτη. Διάβασα κάπου πως σ’ ολόκληρο τον κόσμο, μέσα στα τόσα εκατομμύρια, δεν υπάρχουν δυό αγόρια ή δυό κορίτσια όμοια με δυό σταγόνες νερό. Το ίδιο συμβαίνει και με τους επαναστάτες. Ο καθένας κουβαλάει στη συμμετοχή τα δικά του όνειρα, τις δικές του αγάπες, το δικό του εαυτό, το δικό του «μπορώ». Αλλοίμονο άν ήταν αλλιώς. Θα είμασταν μηχανάκια ή αμοιβάδες.
Και την ιστορία την πουτάνα έτσι τη γράφουνε, και οι αστοί και οι κομμουνιστές: οριζόντια, ισόπεδη. Μιλάνε για λαούς, μιλάνε για μάζες, κανένας απ αυτούς δεν μπόρεσε ποτέ να νοιώσει την ένταση, το πάθος, την κορύφωση και την πτώση κόσμων ολόκληρων, σ’ ένα μοναχά εικοσιτετράωρο απ’ τη ζωή του επαναστάτη. Ξέρουν γράμματα, διαβάζουν, γράφουν, και δεν καταλαβαίνουν ποτέ πως ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος, είναι μια ολόκληρη ιστορία.
Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξαναποκτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και για μάζες, αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για το μάστρο-Στέφανο, τότε μοναχά οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή, τι θα πει η φράση «εκατό χιλιάδες νεκροί» ή «βασανίζεται ένας άνθρωπος σε κάποια Ασφάλεια». Τότε οι άνθρωποι θα ξέρουν τι θα πει φυλακή, τι σημαίνουν τα πολιτικά λάθη.
Χρόνης Μίσσιος
Μ αρέσουν οι ποιητές που δεν νοιάζονται για την σπουδαιότητά τους
Ο Ν Καρούζος έγραφε σε χαρτοπετσέτες και τις χάριζε
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου