νύχτα στ Ανάπλι
δρομάκια της πόλης
οι φλέβες μου
παιδάκι τα περπάτησα μες την ησυχία
για να μην ξυπνήσουμε τους γείτονες
τις φορές που είχε η νύχτα προχωρήσει
τα επόμενα χρόνια η ησυχία δραπέτευσε και μαζί της η σιωπηλή μέθεξη της ιστορίας
( έμενα ξύπνια μέχρι να ακούσω τα τακούνια της μάνας μου που έρχονταν και οι δύο από την παραλία τα Σάββατα που είχε το βράδυ χορωδία Οταν ερχόνταν γνώριζα τα δικά της κτυπήματα
στις λίθινες πλάκες, από τον Παλαμήδη (Βιβλιοθήκη) και αμέσως κοιμόμουν.........)
Τιμής ένεκεν στην μνήμη και στην παράδοσή μας
Απ΄όλα τα αρχαία αντικείμενα αγαπώ περισσότερο τα χρηστικά
Ισως επειδή είμαι γυναίκα, ίσως μου δίνουν το νήμα με τις προηγούμενες να το κρατώ με τρόπο σα να υψώνω σημαία.
Στο μετρό της Αθήνας τα ιερά εκθέματα είναι περισσότερο διακοσμητικά
Εμένα πάλι , μου φαίνεται σα να με χαιρετούν με νεύμα αόρατο.
επαναλαμβανόμενη ανάρτηση ......
Δημήτρης Βλάϊκος
Η φωτογραφία του Αγιορείτη μοναχού διακρίθηκε από το National Geographic στην κατηγορία travel portraits στα καλύτερα πορτρέτα 2014.
"Άγιο Όρος: Φιλοξενούμενος στο κάθισμα του μοναχού Επιφάνειου, Έξι το πρωί στην αναμονή για την εμπειρία πρωινού ψαρέματος. Ο μοναχός ψαράς φτάνει, ενώ η ομίχλη σκεπάζει τα πάντα. Πρόθυμος να τον βοηθήσω, καμία απάντηση. Μπαίνω στη βάρκα και ένα ταξίδι ξεκινά. Μοναδικός ήχος τα κουπιά να ταράζουν τα παγωμένα νερά. Χανόμαστε στην ομίχλη και μαζί με εμάς η στεριά. Κάθομαι στην πλώρη, τον παρατηρώ. Δεν με κοιτάζει ποτέ. Ύφος παγωμένο, πέρα από τον ορίζοντα. Λες και δεν είμαι παρόν ή εκείνος είναι κάπου αλλού. Σηκώνει τα δίχτυα. Μία ώρα μετά, μια ψαριά σουπιές έτοιμες να γεμίσουν το μεσημεριανό τραπέζι. Δεν ανταλλάξαμε ούτε μια λέξη"
__________________________________________________.
(.........η ατάραχη σιωπή, αίτημα και καταγραφή,
κάτι σαν άφωνη αρχαία τραγωδία)
Τολμώ να αναφέρω πάλι
ψιθυριστά αυτή τη φορά ομολογουμένως, ότι
Οι πλειστηριασμοί είναι πράξη ποινικά κολάσιμη και έχουμε χρέος να αντισταθούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου