πάλι θα ρθουν
και ξανά θα μαστε ολομόναχοι
η διαλεκτική της υπέρβασης την μοναχικότητα προστάζει
πόσο με λυπούν και τι μεγάλο οίκτο έχω για αυτούς που μισούν το χώμα που τους γέννησε
και με κίτρινα από την χολή μάτια συκοφαντούν αυτούς που ανασκιρτούν και λυγούν σ ενα αλμυρίκι
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΣΕ ΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
—Μιχάλης Γκανάς—
Στον Γιόζεφ Μπρόντσκι
αξίωσέ με να διαβάσω
και άλλα ποιήματά του
χωρίς ν’ αμβλύνεις στο ελάχιστο
τη ζήλια μου
που βλέπω κάποιον άλλο
να μεταφράζει απαράμιλλα
τις σιωπές μου.
Και ρίξε με στην Κόλαση μετά
ή οπουδήποτε μιλάνε ρώσικα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου