Εγώ πάλι,,βλέπω τον τύραννο και μες στην σκόνη των αιώνων είναι ο ίδιος
με άλλα ρούχα, αλλά ίδια η περπατησιά
Αυτό με κάνει να τον αναγνωρίζω
Και η ματιά είναι άλλη από της μάνας μου
Αλλή από την ματιά που δεν χωρά επεξήγηση και ερμηνεία
Αλλη από την άρρητη ματιά που γίνεται η ζέστη της γης για τον άλλον
Αυτός ο ίδιος πάντα ο ίδιος, που δεν άφησε έναν αιώνα ή μισό ή έστω 1/4 του αιώνα
να βγει από την φυλακή ο άνθρωπος σε τόπους ανέφελους, χωρις πυροβόλα, δίχως
επίθεση , να μην θυσιάζει τα παιδιά του, και να μπορέσει κάποτε να τα δει μειλίχια με μάτια αγαθά που να κοιτάζουν τον άλλον με ολης της γης το θάλπος
να δει αν μπορεί ο άνθρωπος να γίνει άνθρωπος
κι αυτή η αναγνώριση να προκύψει γόνιμη θύελλα στης ψυχής του τα καταράχια
Το άδικο ως κυκλώνας
Τυλίγει το Σύμπαν
Εγώ πάλι, ανεβασμένη σε μια μεσόσκαλα παρατηρώ την σκόνη
ρίχνει ο ουρανός στα νεφελώματα
τινάζει τις στέγες των ανθρώπων
κάθε που γέρνει ο μεσημβρινός
τυλιγμένη η γαλάζια γη μ ομίχλη
ή σκόνη σκορπά ζέστη θεού
παρατηρώ με μάτια
σα της μάνας μου τα αγαθά μάτια
σα τα μάτια ενός παιδιού
που στο χάος απλώνει τα χέρια του
και χαιρετά τους γαλαξίες
γενναία ψυχή ενός παιδιού που τρέμει με ενθουσιασμό στην άπλετη θέα....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου