από τον ΠΟΛΥΦΗΜΟ (απόσπασμα)
Δεν θα μιλήσω για την πιο χυδαία και τραγική παράπλευρη δημοκρατική απώλεια που έφερε η νομιμοποίηση του ναζισμού και το άνοιγμα της βουλής στη χρυσή αυγή και τους φασίστες, μετά την συγκυβέρνησή του με το λεγόμενο «σοβαρό» τους παράρτημα· τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τους σημερινούς αυλικούς του Αντώνη Σαμαρά.
Θα μιλήσω για τις 28 και 29 Ιούνη του 2011. Τις δύο μέρες στις οποίες ο Γιώργος Παπανδρέου προσπάθησε να με δολοφονήσει. Εμένα, και δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι βρέθηκαν στο κέντρο της Αθήνας και βίωσαν τη μαζικότερη και πιο βίαιη επίθεση των δυνάμεων καταστολής που είδε η πόλη στη νεότερη ιστορία της.
Τις μέρες στις οποίες έπεσαν στο οδόστρωμα, το μετρό, τα μαγαζιά, τα ξενοδοχεία και τα πρόχειρα ιατρεία της πλατείας Συντάγματος περισσότερα από 5.000 κάνιστρα χημικών ουσιών. Ληγμένων και «φρέσκων».
Ήταν οι ώρες όπου τα ατομικά δικαιώματα δεν είχαν καμία αξία και ο κόσμος έπεσε θύμα ενός από τα πιο αρρωστημένα πειράματα καταστολής που είδε η πρωτεύουσα.
Ναι, τα λέω έτσι τραγικά γιατί με αυτόν τον τρόπο τα έζησα εκείνες τις ώρες.
Όταν βρέθηκα στο ιατρείο του μετρό στο Σύνταγμα ανάμεσα σε ανθρώπους οι οποίοι ήταν λουσμένοι στο αίμα ή ξέρναγαν τα σωθικά τους από τα χημικά που μπήκαν στα πνευμόνια τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου