Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουσα υίοθετήσει τόν ρόλον τής «Αγίας Ελεούσης», προσπαθεί νά πείση διά τής τεταμένης χειρός τής πλήρούς «λογιστικών μονάδων», ένώ είναι γνωστό ότι σέ ώρισμένες περιοχές σαν αυτές τών Βαλκανίων μιά πολιτική διά τής ...οίκονομικής πειθούς (όρα «λαοί έπί πιστώσει») καμμιά προοπτική επιτυχίας δέν έχει, διότι όδηγεί άμεσα στό χάος στήν ίδια τήν Εύρωπαϊκή Ένωση... Άπό τήν μιά μεριά τά ζωτικής σημασίας συμφέροντα, άπό τήν άλλη ή ιδεολογία τής «βαλκανιότητος», πού θέλει τήν περί «Βαλκανίων» αντίληψη στά μέσα μαζικής ένημέρωσης ταυτιζομένην μέ κάποια... άλογομουλαρα!
από το "νεό Ανατολικό Ζήτημα" του Γεράσιμου Κακλαμάνη
...................................
Ο Δυτικοευρωπαίος που θά θέλη τήν καλοπέρασή του, θά θελήση «κοινοτικά σύνορα» καί «εθνική προστασία» έναντι τών ξένων. Θα πέση έτσι στις άκροδεξιές κυβερνήσεις, που θά του προσφέρουν «προστασία» καί απομονωτισμό. Και επειδή οί νέοι πόλεμοι θά αποδειχθούν μάλλον αδύνατοι, θά βρεθή έτσι μιά σύμμετρη αντίληψη περί Ευρώπης. Ο έθνικοσοσιαλισμός αυτός, που θά έχη επίσης τό έμβλημα τής δημοκρατίας, δέν θά είναι ό παλαιού τύπου εθνικός ανταγωνιστικός εθνικοσοσιαλισμός. Θα είναι απλώς μιά ιδεολογία τής κεκτημένης καλοπέρασης, τής «αναπτύξεως», που δέν θά προσφέρεται γιά διάλογο μέ κανέναν. Καί ακριβώς έτσι θά προκύψη τό νέο, διότι ή δυτική Ευρώπη θά υποχρεωθή νά προσβλέψη στις πραγματικότητες. Άκόμη είναι άγνωστο έν ονόματι ποίου ή Ευρωπαϊκή Ένωση «μεσολαβεί» γιά τήν «ειρήνη στά Βαλκάνια». Την ειρήνη όλοι βέβαια τήν επιθυμούν, ποιά όμως είναι ή βάση έπί τής όποίας στηρίζονται οί «ειρηνευτικές προσπάθειες» τής Ευρωπαϊκής Ένωσης; Άφού καμμιά θεωρία δέν υπάρχει, κανένα σχέδιο τής Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την σχέση της με τήν μεσογειακή περιοχή καί την άνατολικη Ευρώπη, καμμιά ιδεολογική προσέγγιση των πνευματικών μεσογειακών κόσμων ή καποια ένδειξη πώς κάτι τέτοιο είναι έπιθυμητό (η ιδεολογία του «ισλαμικού κινδύνου» είναι ικανή απόδειξη), ποιές είναι οι αρχές νομιμότητος βάσει τών όποίων η Ευρωπαϊκή Ένωση άσκεί, τήν μεσολαβητική της πολιτική; Καί πώς μεσολαβεί γιά τά Βαλκάνια καί σιωπά γιά τό Κουρδικό, που έχει άμεση σχέση αίτίου καί αίτιατου; Μπορούν νά λυθούν μερικώς καί μέ σιωπηρά ημίμετρα, δηλαδή χωρίς μιαν γενικώτερη γεωπολιτική θεώρηση πού όφείλουν όλοι νά ξέρούν, τά προβλήματα του μεσογειακού χώρου, στόν οποίον καί ή δυτική Ευρώπη υπάγεται;
από το "νέο Ανατολικό ζήτημα " του Γεράσιμου Κακλαμάνη
__________________________________________
Η ιστορική αμηχανία της δυτ. Ευρώπης
Αυτό πού μοιάζει νά διαφεύγει τής μερίμνης τών ιστορικών ειναι μια μονάδα μετρήσεως τον ιστορικού χρόνου. Οι αρχαίοι Έλληνες έκράτησαν την «αυτοκρατορία» τούς περίπού πέντε αιώνες. Άλλους τόσούς περίπου κράτησαν καί οί Ρωμαίοι. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έκράτησε πάνω άπό δέκα αιώνες καί η Όθωμανική περίπου τό μισό. Η «ευρωπαϊκή αυτοκρατορία», άρχής γενομένης άπό τό 1821 μέ την «έλληνικη επανάσταση» (διότι μέ αυτή επιτυγχάνεται ή υπαγωγή τού άνατολικομεσογειακου χώρού στήν δυτικοευρωπαϊκή έπιρροή καί συνεπώς τό «αυτοκρατορικό» έργο τής «Ευρώπης» ολοκληρώνεται), δέν κράτησε καλά-καλά ούτε έναν αίώνα. Άπό τόν πρώτο παγκόσμιο πόλεμο κι έδώ, ή επιρροή τής Ευρώπης άνά τόν κόσμο ακολουθεί μιαν κάθετο πτώση, πού γιά νά κρατηθή μερικά -έστω μέ ημίμετρα καί προοπτικές δεκαετίας- απαιτήθηκαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι καί όλη η μακρά περίοδος του ψυχρού πολέμού. Αλλά μιά εμπόλεμη κατάσταση, κατά τό μεγαλύτερο μέρος του παρόντος αιώνος, τί άλλο μπορεί νά άποδεικνύη παρά τήν εγγενή αδυναμία πολιτικής λειτουργίας τής δυτικής Ευρώπης; Τελικώς, πολιτική ιστορία έκτός εαυτής ή δυτική Ευρώπη δέν έδημιούργησε. Παραβλεπομένης τής τεχνολογίας -πού άποτελεί ένα ιστορικό προϊόν του μεσογειακού όργανισμου εν συνόλω-, η πολιτική ιστορία της Ευρώπης, είναι ένα σύνολο πολέμων καί επιθέσεων κατά άλλων λαών, τό όποιον οι «ειδικοί» επιεικώς ώνόμασαν «άνοιγμα τού κόσμου». Το «άνοιγμα» αυτό στηρίχθηκε σε ένα οικονομικό καθεστώς πού οί πάντες σήμερα απορρίπτουν, ανεπτυγμένοι και μη, καί καί πού ουδεμία πολιτική σχέση μέ κανέναν έδημιούργησε άλλά μόνο σχέσεις αντιθέσεως καί βίας. Σπανίως οι σχέσεις βίας του παρελθόντος εμφανίζονται στην μή αριστερή βιβλιογραφία ώς τέτοιες. Εμφανίζονται κατά κανόνα ώς «έπιτεύγματα». «Έπιτεύγματα» όμως πού προέρχονται άπό ένα καί μόνο απλό γεγονός: οτι η «Ευρώπη» αντιμετώπισε έκτός αυτής άκρως περιπεπλεγμένες καταστάσεις πολιτισμών με εξαιρετικώς λεπτεπίλεπτες σχέσεις εσωτερικής κοινωνικής ισορροπίας, πράγματα δηλαδή πού ώδηγούσαν στην φυσική απορία και έκπληξη, σε ένα είδος πολιτιστικού «σαστίσματος» ώς πρός τήν ιμπεριαλιστική συμπεριφορά τών Δυτικοευρωπαίων.
από το "Νεο Ανατολικό Ζήτημα" του Γεράσιμου Κακλαμάνη
____________________________________________________
απόσπασμα από το "Νέο Ανατολικό Ζήτημα" του Γεράσιμου Κακλαμάνη
Ποτέ άλλοτε η δυτική Εύρώπη δέν ευρέθηκε τόσο ιστορικά άμήχανη όσο κατά τά τελευταία χρόνια. Ουτε κάν γιά τήν ανατολική Ευρώπη δέν βρέθηκε νά διαθέτη ή δυτική μίαν άντίληψη συνύπαρξης.
Απόδειξη της ολικής αγνόησης (όχι άγνοιας) της πνευματικής ιστορίας της ανατολικής Ευρώπης (μια ιδιαιτερότητα που υποβάλλεται ακριβώς από την συνύπαρξη με τις πολιτιστικές αξίες του ανατολικου ημισφαιρίου καί πού στήν λογοτεχνία θά όδηγήση στην δημιουργία όλοκλήρων σχολών καί ρευμάτων, όπως ο Σαρματισμος π.χ. στην Πολωνία) είναι ακριβώς οι απόψεις που επεκράτησαν μετά τη πτώση των συνόρων. Η πρώτη θεωρία ήταν η «θεωρία του απορροφητήρος» (!) -«Staubsauger theorie»-, δια της οποίας το όλον θέμα της ανατολικής Ευρώπης ελύετο δι' οικονομικής... απορροφήσεως. Αλλα πως ομως - αποικιοκρατικά ή πολιτικά καί ιστορικά; Έπ' αυτού βεβαίως δεν ηταν δυνατόν νά ύπάρχη άπάντηση, και δεν υπαρχει ακόμη φυσικά, και δια τούτο εφευρέθηκε ό νέος όρος του «βλέποντας και κανοντας»... ή απλούστερα ότι η έννοια «Ευρωπαϊκή Ένωση» είναι ολικώς εκ των πραγμάτων ξεπερασμένη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου