Λίγα λόγια από το βιβλίο "Περί Φωτίσεως",του Ζοζέ Σαραμάγκου
Σε κάποια χώρα γίνονται εκλογές.Η καταμέτρηση των ψήφων στην πρωτεύουσα αναδεικνύει πρώτη δύναμη το λευκό με ποσοστό περίπου 70%.Oι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και το λευκό ξεπερνά το 80%. Μπροστά στο διαφαινόμενο κενό εξουσίας, τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη, καταστρώνοντας αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή. Μια έκπληξη όμως περιμένει τους κρατούντες:ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται,«φωτίζεται»,και ανακαλύπτει από την αρχή τις αξίες της αλληλεγγύης,της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας.Το Κράτος όμως δεν έχει πει ακόμα την τελευταία λέξη…
Η εντυπωσιακή μυθιστορία μοιάζει με ουτοπία,αλληγορική πολιτική φαντασία και τα συναφή, παρηγοριά στον άρρωστο-να το πω έτσι χωρίς εξωραϊσμούς-ώσπου να βγει η ψυχή του.Όμως αξίζει να σκεφτούμε σοβαρότερα το πώς,μετά από πόσες και ποιές κοινωνικές ζυμώσεις και ατομικές φορτίσεις και πιέσεις θεώρησε ο φωτισμένος Ζοζέ Σαραμάγκου ότι μπορεί να φτάσει ένας ολόκληρος κόσμος σε τέτοια μαζική τελική κοινή στάση, κόσμος που έχει προηγουμένως επιλέξει την σιωπή
φωτογραφία Petros Koublis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου