2019

Θεέ μου από τι σπηλιάδα πέρασαμε !
Δείτε μια παλιά δημοσίευση!!
Τι τραβάμε !

Ο χρήστης Anna Staikou κοινοποίησε μια φωτογραφία.
17 Ιανουαρίου 2015 στις 10:28 μ.μ. ·

..καλή Κυριακή.....
(τελευταία βδομάδα της μελαγχολικής επιλογής
τελευταίες μέρες με αυτοθυσία του τύπου "θα σε ψηφίσω......μη με προδώσεις"
αλλά στον έρωτα και στις εκλογές τα ίδια ισχύουν......
εκτός εάν τα υποκείμενα είναι επαναστάτες και στις δύο περιπτώσεις.........)
τα λέμε αύριο.........!!

____________________________________________

Το μέλλον που είναι υπόθεση της νέας γενιάς, κατακτιέται με αγώνες.

Αφήσαμε να συμβεί το χειρότερο έγκλημα

Χρεώσαμε και υποθηκεύσαμε ουσιαστικά τα παιδιά μας

Τα αγέννητα πριν ακόμη συλληφθούν χρωστούν

Τα νιάτα δεν εργάζονται επειδή αφανίστηκε η ενδογενής παραγωγή

Οταν εργάζονται , πάλι ΔΕΝ εργάζονται επειδή είναι σκλάβοι με αποδοχές των 400 ευρώ. Δούλοι, νοικιασμένοι.

Για ποιά Δημοκρατία μιλάτε . Για ποιόν κούλη και ποιόν αλέξη μιλάτε;;;

Τελευταία αφαιρούμε αργά και σταθερά ακόμη και εδάφη

Για ποιά ανάπτυξη και μέλλον μιλάτε;;

Εκτός εαν μιλάτε υπό το κράτος της χειραγώγησης που συσκοτίζει τα πάντα μέσα σας.

Το παραπάνω είναι ασυγχώρητο

Μόνο με μεγάλους επαναστατικούς αγώνες συγχωρείται και εμείς μόνο τότε μπορούμε να κοιτάξουμε στα μάτια τα ίδια τα παιδιά μας

(ραντεβού στα Μαρμαρένια Αλώνια)

________________________________________________________________________

Μίλτος Σαχτούρης: Αυτοσχόλια

Τα ποιήματά μου δεν είναι απαισιόδοξα. Απεναντίας, είναι σαν τα ξόρκια. Ξορκίζουν το κακό. Μοιάζουν με μάσκες αφρικάνικες. Με μάσκες ζώων και προγόνων, για να ξορκιστεί ο θάνατος. Όπως συμβαίνει απαράλλαχτα και με τις μάσκες των ιθαγενών.

Τον ποιητή τίποτε δεν τον εγγίζει, ούτε ο χρόνος. Γιατί έχει μέσα του το παιδικό, το γεροντικό και το δαιμονικό συγχρόνως.

Όταν πέθανε ο πατέρας μου το ’39 και ξέσπασε ο πόλεμος του ’40, πήρα και έκαψα όλα τα πανεπιστημιακά μου βιβλία. Είπα: «Τέρμα η Νομική!». Τα ’καψα, τρόπος του λέγειν. Τα πιο πολλά τα πούλησα. Ή τα αντάλλαξα με γαλλικά βιβλία: συλλογές ποιημάτων και άλλα. Το Διεθνές Δίκαιον, θυμούμαι, με ένα Λαρούς. Και έκτοτε δόθηκα απερίσπαστος, χωρίς αναστολές, στην ποίηση.

______________________________________

Μίλτος Σαχτούρης, «Το ψωμί»

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό

ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό

ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι

έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω

όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος κι αυτή

μ' ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ο υ ρ α ν ό

κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,

όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ο υ ρ α ν ό

Ας μη το κρύβουμε διψάμε για ουρανό!

[πηγή: Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα (1945-1971), Κέδρος, Αθήνα 1996 (8η έκδ.), σ. 144]

_____________________________________________

Δίχως ΑΓΑΠΗ άδολη, ανιδιοτελή ριζωμένη βαθιά στην καρδιά

το μέλλον των παιδιών μας θα .....αντικατασταθεί .................

Δίχως ΣΕΒΑΣΜΟ στην ανθρώπινη οντότητα ενός παιδιού

το μέλλον των παιδιών μας θα είναι καταστροφικό.

Δίχως ΜΗΤΡΙΚΗ ΑΓΑΠΗ που να υπερασπίζεται το δίκιο όλων των παιδιών της Οικουμένης, το μέλλον των παιδιών μας, προδιαγράφεται ζοφερό.

Δίχως ΠΑΙΔΕΙΑ το μέλλον των παιδιών μας είναι δρόμος.προδιαγεγραμμένης σκλαβιάς.

_____________________________________________________________________________

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου