Περί κατακερματισμού
Οταν η συζήτηση δεν πλαισιώνεται από το προφανές
τότε το περιεχόμενο είναι φληναφήματα φαντασμάτων
.......................στα δικά μας
Οταν δεν μιλάμε για την αποικία χρέους που έχει υπεισέλθει ο Τόπος μας και επομένως όλος ο ελληνικός λαός
τότε δεν τίθεται ποτέ το σαφές και κυρίαρχο ερώτημα
"και πώς εξερχόμαστε από την κατάκτηση;;"
(2)
Ο κατακερματισμός μας (2)
Η ΕΞΟΔΟΣ δεύτερη φορά στην ιστορία μας είναι έξοδος από τον ίδιο τον κατακερματισμό μας
Τυπικά έχουμε αποχαιρετίσει τον ίδιο μας τον εαυτό όπως τον ξέραμε
Πώς συντρίβει κανείς το κρακελέ που εγκλώβισε αδιόρατα ο,τι ουσιαστικά κινούσε τον άνθρωπο στην ιστορική του διαδρομή;
Η ειλικρινής αναγνώριση επιφέρει την λύτρωση της απουσίας
Ο αποχαιρετισμός ως γνωστικό αντικείμενο συντρίβει την απουσία του συναισθάνεσθαι και αυτομάτως επανεκκινεί την λειτουργική επανασύνδεση με τον εσωτερικό μας οντολογικό πυρήνα
"φιλί" την ίδια στιγμή της επίπλαστης θανής
όπως θα έδινε ο ελεύθερος πολιορκημένος στο Μεσολόγγι
λίγο πριν την Έξοδο
Η Εξοδος αυτή την δεύτερη φορά στην ιστορική μας διαδρομή μπορεί να είναι νικηφόρα. Στο χέρι μας κρατάμε το δυνατό κουπί της ιστορικής ροής
φωτό από την ταινία "αιωνιότητα και μία μέρα" του Θ. Αγγελόπουλου
(3)
Ο κατακερματισμός μας
δεύτερος καφές με τέμπο
τα νέα είναι τα ίδια
τον πολυθραυσματικό κατακερματισμό σε όλα τα πεδία μας αγωνίζομαι να διαβάσω και ίσως προλάβω να περιγράψω το τερματικό συμπέρασμα
ή καθορίζεται ως ασήμαντο και το θέμα και ο ίδιος
σημαντικό είναι να βρεθεί σαν καρφί ή αγκάθι ή αγκίθα στο θολό τοπίο κι ας πάθεις ως ορών ασφυξία
η λιγνή αδιόρατη έξοδος κάπως έτσι θα δημιουργηθεί
καφές με τέμπο
η χρονική στιγμή της ρίψης του ζεστού καφέ στο φλυτζάνι καθορίζεται ένας αιώνας σε μας και ως τίποτε στον χρόνο
Ολα έχουν ειπωθεί
φωτό Έργο του Γ. Κόρδη από τη σειρά «Ομηρικά ακρογιάλια»
Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου