«…υψηλήν µυσταγωγίαν»
Ήταν 11 Σεπτέµβρη του 1938 όταν ο ∆ηµήτρης Ροντήρης, η σηµαντικότερη θεατρική προσωπικότητα του Μεσοπολέµου, ανέβασε στη σκηνή της Επιδαύρου την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή – την πρώτη µετά την αρχαιότητα παράσταση αρχαίου δράµατος που δόθηκε στην Επίδαυρο. Χωρίς σκηνικά, µουσική και φώτα –µονάχα µε ένα τύµπανο, το εξαίσιο φως του δειλινού και την υποβλητική σκηνογραφία του τοπίου– η παράσταση θα χαρακτηριστεί «ιερό προσκύνηµα» από τον Τύπο της εποχής. Στο ρόλο της Ηλέκτρας η νεαρή τότε Κατίνα Παξινού. Παρά το πανάκριβο για την εποχή εισιτήριο –από 75 έως 100 δραχµές– και τη δυσκολία των µετακινήσεων, ολόκληρη η βορειανατολική Πελοπόννησος συγκεντρώθηκε στην Επίδαυρο για το πνευµατικό εκείνο γεγονός. «Ανέζησε η Σοφόκλειος Τραγωδία, ανέζησε η Ηλέκτρα εµπρός εις το πολυάριθµον κοινόν που εξεκίνησε όχι µόνον από τας Αθήνας διά να παρακολουθήση την υψηλήν αυτήν µυσταγωγίαν αλλά και από πολλάς γειτονικάς της Επιδαύρου γωνίας της Πελοποννήσου» θα γράψουν οι εφηµερίδες.
___________________________________________________________
Σ έναν άλλο κόσμο ανθρώπων
το βιογραφικό των υποψηφίων για ανάληψη πολιτικής ευθύνης
θα γράφεται με ανάμνηση ενός βιωμένου αληθινού έρωτα
φωτό Θόδωρος Αγγελόπουλος | Το βλέμμα του Οδυσσέα (1995
______________________________________________
μες στον ορυμαγδό η αδελφική σχέση
ταπεινή θεραπαινίδα
με κεραίες ανεπαίσθητες
τρυγάει μες στην σκόνη και στο χιόνι
κλώστινες του ήλιου αχτίδες
Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΟΖΕΙ
Μια αποφορά μας ζαλίζει
Και κάποιοι με στριγγια φωνή αναμασούν
ότι είναι για το καλό μας
Μας το φόρεσαν αργά αργά και καθημερινά και για πολλά χρόνια τάζοντας χάδι και προδέρμ
Και το θέμα του Μετανθρωπισμού θεωρείται λήξαν
Ο μετάνθρωπος ζει μαζί μας
Γιγαντώθηκε και θέλει και το σπίτι και την ψυχή μας
Θαρρώ οτι η περιγραφή του ταραγμένου μας ασυνειδήτου περιττεύει και είναι και επικίνδυνη για πολλούς λόγους
Για μένα το πιό επικίνδυνο της μόχλευσης του ταραγμένου ασυνειδήτου μας είναι το ότι θα αποτυπωθεί-θα μελετηθεί-θα ξεπατικωθεί και θα δοθεί κι αυτό στον μετάνθρωπο
Οπότε τελειώσαμε οριστικά ως είδος
Δεν το παραδέχομαι και επιμένω στον άνθρωπο
Τι θα πω αν το δεχτώ στους ηρωϊκούς προγόνους , τι θα πώ στα παιδιά μου και τι στα δικά τους παιδιά;;
Οτι τί δλδ. Ήρθε ο μετάνθρωπος και τον κέρασα κρασάκι
και ότι ανώμαλοι κυβερνούν τον πλανήτη αλλά είναι η εξέλιξη;;
Αδύνατον
Παραμένω ακρίτας του ανθρώπου
Ετσι μόνο μ αρέσει να ζω και να μεταβώ
photo Alexis Souchoroukof
Διότι τα αίτια δεν είναι μόνο οικονομικά
Διότι η αποπνευματικοποίηση τους τελευταίους δύο αιώνες υπήρξε πορεία σε καταβύθιση ανελέητου πάγου
Διότι τον ελληνικό πολιτισμό υφάρπαξαν και αφαίρεσαν ως θεμέλιο λίθο
Είναι κάτι πολύ πιό σοβαρό το κενό που αφανίζει τον ελληνισμό ως οντότητα
Καταντήσαμε μουσαφιραίοι στην πατρίδα μας: «Διατί Θεέ μου έλεγα με
κλάματα να μας σώσεις; Με αυτό φραινόμαστε (ευχαριστιόμαστε) και ζώμεν,
ότι τιμωρίζεται γενικώς η αρετή και δοξάζεται η ασέβεια.
Διατί περικαλιώμαι; Οτι αυτείνοι χάσαν την δικιοσύνη σου και την υπόσκεσήν
τους και όρκο τους και μας κατήντησαν τέτοιοι οπού φαινόμαστε, και
μισαφιραίοι και κατατρεμένοι εις την πατρίδα της γεννήσεώς μας»
Τιμωρίζεται γενικώς η αρετή όσων αποτολμούν να στοιχειοθετήσουν μια διαφορετική πρόταση σύλληψης και ερμηνείας του τρόπου συγκρότησης και λειτουργίας της «πολιτισμικής ηγεμονίας»
άκλιτον
φωτό Cristophe Jacrot
__________________________________________________________





Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου