2022 Λόγιον

Κλόουν στο φεγγάρι – του Ντύλαν Τόμας

Τα δάκρυά μου μοιάζουν με σιωπηλά πέταλα

κάποιου μαγικού τριαντάφυλλου

Kαι η θλίψη μου όλη ρέει μέσα από μια σχισμή ξεχασμένων ουρανών,

μέσ’ απ’ το χιόνι.

Έχω την αίσθηση πως αν την άγγιζα,

η γη θα γινόταν θρύψαλα

Eίναι τόσο λυπημένη και ωραία,

τόσο εύθραυστη σαν όνειρο.

Μετάφραση: Ασημίνα Ξηρογιάννη

από το Φρέαρ

___________________________________________

Ξέρω πως θα συναντηθούμε στον Παράδεισο∙
αλλά στην Ιστορία πέφτει αδιάκοπα μία ψιλή βροχή που
διαλύει την αιωνιότητα.

Όσιπ Μαντελστάμ

________________________________________________________

ασυγχώρητα

για την συμφορά που προκάλεσα

την ώρα εκείνη, βάραιναν τα δικά σου λάθη

τα άνθη τα πουλιά ακόμη και τα κοράκια

τα βάραιναν

και νὀμιζα οτι ήμουν άλλη

Βροχή στη στέγη αλύπητη

ωρύονται ανέμοι

κτίζουν αυλάκια

ρείθρα και άστοργες ρωγμές

σ αυτό που κάποτε αγαπήσαμε

σ αυτό που εμείς ήμαστε

και στις θύελλες εἰμαστε πάντα μονάχοι

δυό κόκκοι παρασυρμένοι από το άγριο δρολάπι

τσακισμένα καύκαλα τα αισθήματα

κι η αγάπη δεν ήταν αγάπη

γιατί αν ήταν τέτοιο,φοβερό λάθος δεν θα το φερνε η άστοργη ζωή

που ήταν η ζωή μας

άκλιτον

__________________________________________

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου