Ε ξ α ρ τ ύ σ ε ι ς//Δημήτρης Παπαδίτσας

Την καρδιά ν’ ακούς
Ν’ ακούς τον ουρανό που σαλεύει στου εμβρύου τον ύπνο
Την καρδιά ν’ ακούς που γεμίζει τον κόσμο παιδιά κι άλλα φεγγάρια
Ν’ ακούς στο χώμα το άλογο, στο χώμα το σκάψιμο, την πληγή του νερού
Το τρίψιμο του αλόγου στον αέρα
Ν’ ακούς πάντα.

Στους Λειψούς κάποτε επιβιβάστηκε ο Δημήτρης Παπαδίτσας σ ενα καίκι που μετέφερε κρεμμύδια με προορισμό την Πάτμο
Εκεί με επιστολή ταχυδρόμησε τις σκέψεις του στον επιστήθιο φίλο του Επαμεινώνδα Γονατά
................................................Χαμηλοφώνως ---Δημήτρης Παπαδίτσας

Γι' αυτό σ'αγαπώ

Γιατί όταν σκύβω πάνω από πηγάδια βλέπω την επιφάνεια του νερού
και λέω: νά το ριζικό κι η ματιά της
Γιατί βλέπαμε μαζί τρεις τσιγγάνες κίτρινες τυλιγμένες απ' το κόκκινο
- σαν τα μάτια τού μπεκρή- λυκόφως
Kαι είπαμε νά το ριζικό νά οι αγάπες βγήκαν στους δρόμους για τον
επιούσιο

Γιατί βλέπαμε μαζί τις τρεις τσιγγάνες
Nά 'ρχονται και να χάνονται
Γι' αυτό σ' αγαπώ
Kι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά
Eίσαι κείνο που γλύτωσε απ' τα σκάγια 

___________________

Δημήτρης Παπαδίτσας

Αν πεινάσεις εγώ θα ‘μαι το ψωμί

Το ξεχασμένο στη σκοτεινιά του ντουλαπιού

Θέ μου η ψυχή του πεινασμένου

Φωτίζει πάντα ένα ψωμί.

_________________________________

....στάξε μας λίγο ουρανό από το αιθέριο κονάκι σου

Πολλές φορές γελώ με τη συνήθεια π.χ. χτες το πρωΐ

Είχαμε στο τραπέζι ένα φλιτζάνι τσάι παραπανίσιο

Τότε βούτηξα το ψωμί μου στην απέραντη πίκρα του

Κι έτρωγα χωρίς να μπορώ να χορτάσω. Σκέψου τη ζωή μου

Αυτό το βερίκοκο στα δόντια της απουσίας

______________________________________

Τον ήλιο ν’ ακούς που δέρνεται απ’ το φέγγος της σταγόνας

Ν’ ακούς του άστρου το χρώμα

Ν’ ακούς του άστρου την ευωδιά που ο κόσμος την ανάσανε κι έγινε περιβόλι

__________________________________________________

"Αγαπητέ μου Νώντα

Χτες το βράδυ ξαφνικά μου ‘ρθε και μπήκα σ’ ένα καΐκι που θα μετέφερνε κρομμύδια στους Λειψούς και βρέθηκα στην Πάτμο. Και σου γράφω από εδώ.

Πολλές μέρες πριν άκουγα στο μυαλό εκείνες τις λέξεις της Αποκαλύψεως: «εις νήσον καλουμένην Πάτμον». Ποια Πάτμος θα μας λυτρώσει;"

Επιστολή του ποιητή, στον φίλο του και στενό συνεργάτη, Επαμεινώνδα Γονατά.

________________________________________

Χαμηλοφώνως ---Δημήτρης Παπαδίτσας

Γι' αυτό σ'αγαπώ

Γιατί όταν σκύβω πάνω από πηγάδια βλέπω την επιφάνεια του νερού

και λέω: νά το ριζικό κι η ματιά της

Γιατί βλέπαμε μαζί τρεις τσιγγάνες κίτρινες τυλιγμένες απ' το κόκκινο

- σαν τα μάτια τού μπεκρή- λυκόφως

Kαι είπαμε νά το ριζικό νά οι αγάπες βγήκαν στους δρόμους για τον

επιούσιο

Γιατί βλέπαμε μαζί τις τρεις τσιγγάνες

Nά 'ρχονται και να χάνονται

Γι' αυτό σ' αγαπώ

Kι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά

Eίσαι κείνο που γλύτωσε απ' τα σκάγια

______________________________________________________________________

Δημήτρης Παπαδίτσας (1922-1987)

Ο Δημήτρης Παπαδίτσας γεννήθηκε στη Σάμο. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου το 1958 ανακηρύχτηκε διδάκτορας. Τις σπουδές του συνέχισε στο Μόναχο, όπου ειδικεύτηκε στην ορθοπεδική. Εργάστηκε ως γιατρός σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Το 1976 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εργάστηκε σε ίδρυμα Αναπήρων. Υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Πρώτη Ύλη (1958-1959) μαζί με τον Ε.Χ. Γονατά και συνεργάστηκε με τα λογοτεχνικά περιοδικά Νεανική Φωνή, Νέα Εστία, Ο Στόχος, Ευθύνη κ.α. Την πρώτη του επίσημη εμφάνιση στο χώρο της λογοτεχνίας πραγματοποίησε το 1943 με την ποιητική συλλογή Το φρέαρ με τις φόρμιγγες. Στα πρώτα του ποιητικά βήματα ο Παπαδίτσας προσπάθησε να εκφράσει την αγωνία του για μια αναμόρφωση του κόσμου, μέσα αντισυμβατικές γλωσσικές και θεματικές επιλογές και με επιρροές από το ρεύμα του υπερρεαλισμού και την αρχαιοελληνική προσωκρατική φιλοσοφία. Στην πορεία του προς την ωριμότητα οδηγήθηκε προς μια απόπειρα γεφύρωσης του χάσματος ανάμεσα στην γήινη πραγματικότητα και το ποιητικό σύμπαν, μέσω ενός ενορατικού λόγου και με επιρροές από το ρομαντισμό του Holderlin. Από τις ποιητικές συλλογές του αναφέρουμε τη συγκεντρωτική έκδοση Ποίηση Ι (Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1963), τον Δυοειδή λόγο (Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1980) και την Ασώματη (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 1983) Εκτός από την ποίηση ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική μετάφραση, σε συνεργασία με τη συγγραφέα Ελένη Λαδιά. Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, φλαμανδικά, ουγγρικά, πολωνικά και ρώσικα.

____________________________________________________________

Ανατροπή είναι η ανατροπή της εσωτερικής μας θλίψης .άκλιτον.

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου