ΕΞΑΡΤΥΣΕΙΣ και ΕΡΓΑΛΕΙΑ για την τελική μάχη με την "καρδιά"του ΣΚΟΤΟΥΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

Ο Γιώργος Σαραντάρης (Κωνσταντινούπολη, 20 Απριλίου 1908 - Αθήνα, 25 Φεβρουαρίου 1941) ήταν Έλληνας ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του '30.

Γόνος οικογένειας Ελλήνων εμπόρων με καταγωγή από το Λεωνίδιο Αρκαδίας που διέμεναν στην Ιταλία, είχε την ευκαιρία να ανατραφεί σε ένα αστικό και σχετικά προοδευτικό, σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα, περιβάλλον. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια στην Ιταλία, όπου έζησε από το 1910 έως το 1931. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ωστόσο, τον κέρδισε η ποίηση. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιώργος Σαραντάρης εμφορούμενος από συναισθήματα φιλοπατρίας συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο. Πέθανε ύστερα από την επιστροφή του στην Αθήνα το 1941.

.............................

Γιώργος Σαραντάρης ο Μελλούμενος.

«To να μιλάς για το Σαραντάρη είναι σαν μια προσευχή προς τον Κύριο» (Γιάννης Σκαρίμπας).

.......................................

Ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ...
Γιώργος Σαραντάρης

........................................................

Γιώργος Σαραντάρης

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΤΗΚΕ...

Η θάλασσα θρυμματίστηκε σε αναρίθμητα κρύσταλλα
Τα μαζέψαμε και καβάλλα στον άνεμο ταξιδεύουμε
Τα ρίχνουμε όπου βλέπουμε γυναίκες να δέρνονται
Σα να στερήθηκαν τα παιδιά τους
Τότε ξαναγίνονται οι θάλασσες
Και άφταστη αθωότητα τις διακρίνει
Τότε εμείς οι άντρες πετάμε ψηλότερα στον ουρανό
Για να χορταίνουμε από μακριά το φέγγος
Ενώ οι γυναίκες αιώνια αφηγούνται στα μωρά
Τη γέννηση των θαλασσών

30.12.1938

.................................................

Γιώργος Σαραντάρης

ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΝΗΣΤΙΚΟΣ...

Να κοιμάσαι νηστικός σε μια σοφίτα
Να είσαι ο τεμπέλης του σπιτιού
Να γίνεσαι σκουπίδι
Όταν ανοίγεται ένα λερωμένο στόμα
Θα σηκώσω το γιακά
Για να φύγω σαν ένας ληστής
Από το δικό μου σπίτι
Θα κοιμηθώ στους δρόμους
Για να νιώσω ολάκερη την πολιτεία
Να τουρτουρίζει μαζί μου
Στο παλτό μου έχω ένα λεκέ
Αλλά είναι καιρό που δεν τον βλέπω
Θα το ξαπλώσω χάμω
Και θα στρωθώ πάνω του
Να πιω λίγη βραδιά
Στη γωνιά του έρημου κήπου
Θα αιστανθώ τη σελήνη
Όπως δεν αιστάνθηκα τίποτε
Στη ζωή μου
Θα την αιστανθώ στα χείλη μου
Σαν ένα αχλάδι
Στα μάγουλα
Σαν άλλα μάγουλα

24.6.1937 

...................................

(τί ατέλειωτο φορτίο να υπερασπιστεί κάποιος , την αλήθεια του σήμερα.
λες και δώσανε ανθρώπους σε σκυλιά λυσσασμένα
στήνοντας το μεταμοντέρνο Κολοσσαίο..)

Είχε γράψει ο Γιώργος Σαραντάρτης στον Ν. Πεντζίκη
«Τούτο είναι! Κανένας σας δεν νιώθει την ανάγκη μιας πίστης που να υπερβαίνει τα όρια της αισθητικής του» (από επιστολή στον Ν.Γ. Πεντζίκη).
και είχε επίσης συμπληρώσει...
«Μονάχα ελληνιστί η ποίηση μπορεί χωρίς φόβο να καταπιάνεται με ιδέες» (Παρενθέσεις).

ph margeride, france
nadine castagné

............................................

Ο σύγχρονος και ο μελλούμενος Γιώργος Σαραντάρης

«Μονάχα ελληνιστί η ποίηση μπορεί χωρίς φόβο να καταπιάνεται με ιδέες»

(πάει να πει οτι οταν τα πάντα καίγονται καίγεται και η ύπαρξή σου

εαν δεν το βλέπεις ποίηση δεν γράφεις

εδώ σε μας η πρωτοφανέρωτη ποίηση αφορούσε μια εκστρατεία πολέμου..

τούτο είναι ελληνικός τρόπος

δεν υπάρχει μεγάλος ποιητής και λογοτέχνης της Δύσης

που να μην έχει εμποτιστεί από την ελληνική τραγωδία θέατρο και ποίηση -ραψωδία------)

άκλιτον

...........................................

Γιώργος Σαραντάρης

ΚΟΙΜΗΘΗΚΑΜΕ ΜΕ ΣΤΟΜΑ ΑΝΟΙΧΤΟ...

Κοιμηθήκαμε με στόμα ανοιχτό. Κι ο Θεός έριξε τ’ αγκίστρι, και μας πήρε την ψυχή

27.6.1938

.........................................

Είπε για τον Γιώργο Σαραντάρη , ο Τέλλος Άγρας

«Ερχόταν όσο το δυνατόν αντίθετα απ’ την τέχνη: απ’ τη φυσική ιστορία της ψυχής που προσπαθούσε να μιλήσει την αληθινή της γλώσσα. Από την ειλικρίνεια˙ την ελευθερία˙ και –τι απίστευτο!- την αισιοδοξία» (Tέλλος Άγρας, 1937).

.........................................................

Γιώργος Σαραντάρης

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΙΗΤΕΣ...

Δεν είμαστε ποιητές σημαίνει φεύγουμε

Σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα

Παρατάμε τη χαρά στους ανίδεους

Τις γυναίκες, στα φιλιά του ανέμου

Και στη σκόνη του καιρού

Σημαίνει πως φοβούμαστε

Και η ζωή μας έγινε ξένη

Ο θάνατος βραχνάς

23.4.1938

............................................................

Γιώργος Σαραντάρης

ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ

Γιώργος Σαραντάρης

Στοὺς φίλους μου

Κόβεται ἡ δική μας ἀναπνοή,

χάνεται ὁ χρόνος, παιδιά·

σὲ φωνὴ μοιάζει

ποὺ ζύγωσε

μᾶς προσπέρασε

μὰ δὲν ἀκούστηκε,

κι ἕνας ἀπὸ μᾶς, ὁ πιὸ καλός,

ἐλπίζει ἀκόμα

ἀλλὰ ντρέπεται νὰ τὸ πεῖ...

...................................................

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου