Ε ξ α ρ τ ύ σ ε ι ς!! Βύρων Λεοντάρης

Βύρων Λεοντάρης

Τίποτα δεν γυρεύω να σωθεί

Κι ούτε είναι σωτηρία η τέχνη.

Να ζήσουμε χωρίς φτιασίδια δίχως εκμαγεία

Να ζήσουμε να ζήσουμε

- η τέχνη μαρτυράει μόνο γι’αυτό που πια σχεδόν έχει πεθάνει

είναι και η ίδια ένα ψυχομαχητό.

ζήσαμε για πολύν καιρό μαζί – μετά χαθήκαμε

θόλωσε ή αίσθηση του κόσμου, μας χώρισαν

ξενιτεμοί, εξορίες, φυλακές,

και τ’άλλα βάσανα της σάρκας και του νου…

Τώρα κάθομαι εδώ μονάχη, καταπίνοντας το κατακάθι της

φωνής μου

καμιά φορά ένα αίσθημα παράξενο με πνίγει

σαν κάτι μέσα μου να καίγεται –

όμως κι αυτό για λίγο μόνο, έπειτα περνάει.

- Εσύ μονάχα μίλα μου για το αύριο

δεν θέλω πια ν’ακούω γριές μάντισσες

πες μου, αν θα βγούμε περίπατο,

πως δε θα πέσει επάνω μας αιμόφυρτο τ’απόγεμα

πές μου για την μελλοντική μορφή του σώματός μου

πές μου πως δε θα γίνω λήκυθος…

_________________________________________________________

Βύρων Λεοντάρης

- Η ηλικία είναι η σκόνη της ζωής επάνω μας

κάθε που σμίγουν τα κορμιά σηκώνεται σαν σύννεφο τριγύρω,

μας στριφτοτυλίγει και μας πνίγει

τι άλλο απ’αυτό θα μάθουμε ποτέ

γιατί λοιπόν τρομάζουμε μπρος σ’ένα γερασμένο πρόσωπο;

- Τρομάζουμε όχι γι’αυτό που κάποτε υπήρξαμε

αλλά γι’αυτό που δεν υπήρξαμε

______________________________________________

Έμπλεος από σένα
πώς κι από πού να σε φωνάξω;
Χύνεται μέσα μου η φωνή μου
και δε μ’ ακούς και δε μ’ ακούω
και σε ζητώ και δε σε βρίσκω
γιατί είσαι όπου είμαι
κι είμαι όπου είσαι
και κανείς δεν είναι όπου είναι.

Απροσδιόριστοι στον κόσμο.
Ένα κυμάτισμα είμαστε ένα τρέμισμα
– έρωτα το είπαν
ποίηση το είπαν…

Ας ήταν να βρεθούμε
έξω από μένα
έξω από σένα
γιατί περνάει η ώρα και βραδιάζω.

Στα δυτικά μου πάντα ήθελα να ‘σουν
να μου γνέφεις
από τα βαθιά των ημερών.

__________________________________________

Λοιπόν, μπροστά μας έχουμε θανάτους
πέσαμε σε κακούς καιρούς και μέρες οργισμένες
χάνουμε τους δικούς μας και μας χάνουν
τρικυμισμένο μας αρπάει το χωματένιο πέλαγος

Αλλιώς θαρρούσαμε το τέλος∙
σκοπός που εκπληρώνεται ή (το ίδιο) ματαιώνεται
σκορπιός που μπήγει το κεντρί του στο κεφάλι του
Δεν είχαμε υποψιαστεί τη φρίκη μιας συνέχειας
(πως γίνεται να ’χει συνέχεια το τέλος;)
Αλλιώς, καταπώς φαίνεται, το τέλος έχει μόνο αρχή
και πώς να το περάσουμε μη φτάνοντας ποτέ και πουθενά

Ήξεραν οι παληοί και προνοούσαν
να ’ναι ελαφρό το χώμα τους
φύλαγαν πάντα ένα λευκό σεντόνι στο σεντούκι
συγύριζαν το μέσα τους , στόλιζαν τις ψυχές τους
ήξεραν να μοιρολογούν
εξοικειώνονταν με τους νεκρούς τα ’λεγαν μεταξύ τους
στ’ όνειρό τους
κι έπαιρναν απ’ το χέρι τους το αντίδωρο του αγνώστου
κάθε που τους ξεπροβοδίζανε στου ξύπνου το κατώφλι

Κι εμείς τώρα δεν ξέρουμε ούτε πού ’ναι πεταμένα τα κόκκαλα
της μάνας μας…
Έχουμε αποκοπεί από τους πεθαμένους
δεν ακούγεται πια η φωνή τους μέσα στη φωνή μας
δεν ξέρουμε να κλάψουμε
πώς να φερθούμε μπρος στο θάνατο και τι να πούμε

Στα ουράνια βάραθρα γκρεμοτσακίζονται τα λόγια μας
άδεια χελωνοκαύκαλα

____________________________________________________

Τις λέξεις κουρταλώ και δε μου ανοίγουν

γιατί πια δεν τις κατοικούν τα βάσανά μας.

Τις εγκατέλειψαν σάμπως να επίκειται σεισμός ή έκρηξη.

Ανάσα και χειρονομιά καμμιά μέσ’ στα αδειανά φωνήεντα

κι ούτε ένα τρίξιμο απ’ τα σύμφωνα

και μήτε τρέμισμα κορμιού ή κεριού

και μήτε σάλεμα σκιών στους τοίχους.

Ο κόσμος μετακόμισε στο απάνθρωπο

βολεύτηκε σ’ αυτή την προσφυγιά

πήρε μαζί του για εικονίσματα φωτογραφίες δημίων

όργανα βασανιστηρίων για φυλαχτά

μιλάει μόνο με σχήματα

μέσ’ στην οχλαγωγία της ερημιάς

στις φαντασμαγορίες του τίποτε.

Έτσι κι εμείς αδειάσαμε

και μας ψέκασαν με αναισθητικό

έτσι που αποξενωθήκαμε απ’ τον πόνο

- αυτό δα είναι κι αν είναι αποξένωση... -

κι η ποίηση έγινε κραυγή έξω απ’ τον πόνο.

Σμιλεύουμε σμιλεύουμε πληγές

σκαρώνοντας μνημεία και μπιμπελό

Αλλά το τρομερό καραδοκεί.

Ό, τι δεν είναι τέχνη μέσ’ στην τέχνη

αυτό

το ανθρώπινο

αυτό

κι εμάς κι αυτήν θα μας ξεκάνει.

(Εν γη αλμυρά, 1996)

φωτογραφία Pablo Herrero

______________________________________________

* "τρανές κι αχνές φωνές ,χεριών κουρτάλια"σηκώναν χλαλοή..

** " απ’ του κόσμου όλου τα πέρατα

του Καιρού η χλαλοή" ... Σολωμός

*** Και αρμονία και σημαίνον και σημαινόμενο και χαρά στην επίλυση του έτυμου ......!!! Τα παιδιά μας και τα παιδιά τους θα πρέπει να την ανακαλύψουν από την αρχή........Μόνο έτσι θα βγούν στην "θάλασσα" , στα ανοιχτά........

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου