----------θέλω την πορτοκαλόφλουδα
χρυσό στεφάνινα το αποθέσω στο δικό σου κεφάλι
να αιστανθώ τα όρια αγγίζοντας τα μαλλιά σου
την απειρότητα των αισθημάτων που χοροπηδούν στην ρίγα του βλέμματος
μια χορδή που εκτείνεται από τα δάκτυλα από το κορμί και χάνεται
στην ακμή των οριζόντων
η βροχή σταμάτησε
ξέπλυνε το μέσα μας
έσπασα την ομπρέλα
και ξαναβρέθηκα ασκεπής
στην νεροποντή
ίσως μ άκουσες, μπορεί και όχι
ίσως έκανες το ίδιο
εμπύρετη , σε πεδίο φλέγρας ,
ανυπόδητη
μούρχεται πολλές φορές η ιδέα
να ξαπλώσω στην άσφαλτο
την ώρα που βροντά ο ουρανός
να καταπιώ ολης της έντασης το φως
αλλά σ αυτή τη χώρα μπορείς να κάνεις εγκλήματα ανενόχλητα
κι έναν άνθρωπο επειδή κείται στην άσφαλτο
με στόμα και μάτια ορθάνοιχτα να καταπιεί νερό, βουή, πάγο
σε στάση παράδοσης στο τίποτε
να σκεπάσει το πρόσωπο με νιφάδες
να φωνάξει μέσα στο στέρνο
να κλάψει
σ αυτή τη χώρα είναι έγκλημα , ο άνθρωπος αυτός , ο ίδιος
κι αυτή η χώρα η άθλια, είναι η δική μου πατρίδα ....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου