φτερακώνει το γαλάζιο τα όρη
ολόγυρα ο πάγος ανασαίνει θαλασσί, αγρίως
την πρωϊαν ήλιος ανέτειλε ζεστός
τήκει την πετραίαν χιόνα
βρέχει θρύμμα σκόνη γαλαζωπή
συντριμμός θανατερός μας ζώνει
αφεθήκαμε .........
άλλοτε πλάνητες και μερικές φορές απλανείς
..............κάτι σαν αντάρτικο με όρους παράξενους και ακατανόητους
ακόμη και για τους αστρονόμους
............................
Τα υπερβαίνω τα μίση άγρυπνη και ίπταμαι σε άλλα ύψη
Με το κροκόδειλο που με μιμέιται τα βάνω.
Δεν ξέρει ο αδαής οτι η ουρά του πάντα τον προδίδει ....οχι δεν είναι οι άλλοι η κόλαση , δεν την χαλώ την ευθύνη, η κόλαση χαλαλίζεται επειδή πολλές φορές αρνούμαστε να την κοιτάξουμε στα μάτια ...αν την δούμε τα σκότη γίνονται θήραμα
και εμείς ο στρατιώτης !
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου