Αλέα ανθισμένων ροδακινιών
Μετά τα χιόνια.
Καθισμένη στην καρέκλα την παράταιρη, σκάλα του σύννεφου στα χέρια του καλλιεργητή ....
Και μιά κι ήθελα να παραλείψω, την μόνη αλήθεια, την τραγική
Να βρώ την αρχή και την ευθεία, ή έστω την γωνία, συμφιλιωμένη και με την διαγώνια γραφή κι ανάγνωση
Λίγο πριν κάποιος ρίξει θειάφι στην ρίζα και στα βλασταράκια του λιγνού κορμού, κι εσύ να τα βαλεις μ αυτόν τον εκμαυλιστή
της αιθέριας ύπαρξης να υπερασπιστείς την αυθύπαρκτη παρουσία στο σύμπαν
Και η μόνη αλήθεια--αυτή που λίγο πριν είχες παραλείψει-- χύνεται θειάφι,
αχυρένια μαλλιά τα έρμα βλασταράκια
και το γιατί κι ο λόγος να μην μπορεί να ειπωθεί
Θειάφι ο λόγος, οταν η ζωή μαχαιρώνεται τότε καμία λέξη το κακό εκφράζει
Μπουμπούκια τρέμουλα κρεμασμένα στην αλέα
Σαν σήμαντρα και κρόταλα στην ξέπνοη ανάσα
Ν αλλάξεις
Να τ αλλάξεις όλα
Κι αυτή η αλλαγή σχήμα και μορφή να μην λαβαίνει σαν άνυσμα που αδυνατεί να πορευθεί ως διάνυσμα
Και μπροστά σου την πορεία να διανοηθείς
Μέσα στα μπουμπούκια στα ροδοπέταλα και τα βελούδα της γής εμείς ανέστιοι μιας θέσης που θα μοιάζει αστραπή
γκρεμισμένοι, με τα πόδια άλλοτε ελαφιού γοργά κι άλλοτε πάλι σαν τους κορμούς ξέρακες κι απανθρακωμένους
κι άλλο δρόμο από αυτόν να μην έχεις
Να ρθούν καιροί σαν διάλειμμα του θειαφισμένου σύννεφου
νεαρά βλασταράκια εμείς κι η γλώσσα να γεμίσει με λέξεις
όμοιες με καλλιεργημένα ροδάκινα
ντυμένες τους χυμούς τους
σπασμένες καρέκλες τραγουδούν στις αλέες
μπουμπούκια λαλούν, μια μια την συλλαβή από την αρχή
Χρονογράφημα 19/02/2022
άκλιτον ΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου