Εν τω μέσω της Άνοιξης
τη στιγμή των κορυδαλλών
δεν ξεχνώ , τους φίλους μου που έχασα,
οταν βιαίως και υπούλως κτυπήθηκαν, λες και τορπίλη ξεκοίλιασε τα βάθη της τοπικής παραγωγής.
Δεν ξεχνώ τον αλαλαγμό των υπολοίπων , που με φωνή πνιγμένη στο τρέμουλο με τεριρέμ και αγωνία εφώναζαν
κανείς στις αποβάθρες μήτε φωνή ορθή.....
Δεν ξεχνώ την ταπεινή παράδοση των νεκρών αδελφών μου στο Αχέροντα με τα φρύγανα γκρεμισμένα να κλαίνε
Αδύνατον να συμφιλιωθώ με την γιγαντωμένη άδικη χείρα.
Πλησιάζουν τα εμβατήρια.
Ισως οι ίδιοι οι Νεκροί ορθώσουν το Ανάστημα που για την δικαίωσή τους αναμένω
(από "ice" απόσπασμα ΑΣ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου