........άκλιτον

χρειαζόταν να ραγίσουν οι σκληροί τοίχοι 

να εκτιναχτεί το σπέρμα του ήλιου

να τυλιχτεί το φίδι στον λαιμό μας 

να χάσουμε την όραση μέσα από τις κόγχες των ματιών μας 

ν ανοίξει η ψυχή μας ως οφθαλμός του άπειρου 

χρειαζόταν όλη αυτή η εκστρατεία 

και τώρα 

φυσομανά και αλυχτά αγέρας 

κι εμείς άλλοτε ναυαγοί 

χωρίς πλάνη ,  ναυαγός δεν υπάρχει 

άλλοτε αγκαλιά με του φόβου τα ξάρτια 

χωρίς απάτη, ο φόβος, δήμιος του στοχαστικού δοξαριού 

τυλιγμένος στον λαιμό μας ο αχός  του,   εξωμήτριο  δικό μας 

κι η θάλασσα  λάμπουσα 

και η επιθυμία να γευτείς  διαστημική  πνοή muria

και η ένωση ο αιώνιος στοχασμός 

και μετά , πάλι τα μάτια σου 

και πάντα η φωνή σου

ανάσες γης με συλλαβές σε υδάτινο γράφημα 

καλλιγραφία στο κορμί μου στροφής ρυθμικής και εναέριας αναπνοής

άκλιτον

φωτο Jonas Mekas

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου