....σ ένα από αυτά τα σπίτια εδωνά γεννήθηκα
το παράξενο είναι οτι κοιτάζοντας τις φωτογραφίες
όχι μόνο θυμάμαι αλλά κατακλύζομαι από τις μυρωδιές
και τις γεύσεις των φρούτων από τον αργολικό κάμπο
και τα φιλιά της μάνας μου που αντιλαλούσαν σαν περιστεράκια στον Αργολικό
...τέλος πάντων , το σπίτι μου ήταν λαμπερό λόγω της μάνας μου και αξιοσέβαστο λόγω του πατέρα μου
...η ευγνωμοσύνη μου στον Θεό είναι ζήτημα ατελεύτητης αιωνιότητας .....
(αυτά τα λίγα μια και έχει γραφεί υπ εμού ένα μικρό κείμενο με τίτλο
ο δρόμος μου )
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου