ΕΝΤΑΥΘΑ
ΝΕΑ από ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ
Μάρτιος 2022
Το απόλυτο πυρηνικό όπλο είναι να σε αδειάσουν από τις λέξεις σου
Γιατί άραγε μπορούν να σ αφήσουν λειψό από τα γράμματά σου;;
Πώς είναι δυνατόν να καταφέρεται κάποιος εναντίον των λέξεων και εσύ να έλκεσαι;;
Με τι τρόπο αφήνει ο άνθρωπος να εισβάλλουν πυρομαχικά στο εσωτερικό του πεδίο;;
Οι απαντήσεις είναι πολλές και διάφορες.
Τα αίτια πολυποίκιλα αλλά δεν είναι ανερμήνευτα
Η έλλειψη ερμηνείας σημαίνει ότι μετέωροι αιωρούμαστε, χωρίς σημείο αναφοράς και κλείνουμε το μάτι σε όσα στο κενό της νόησης --ως έδαφος σαθρό- με φθαρτά υλικά ξένα από τις λέξεις μας άγνωστοι για μας, το παραγέμισαν
Μάλλον το φούσκωσαν με απορρίμματα λέξεων, προερχὀμενα από τον εικονικό μας κόσμο.
Η τεχνολογία, θεραπαινίδα της εικόνας και θαυματοποιός, έχει την δύναμη να εισέρχεται από την πίσω πόρτα του μυαλού μας, να διαμορφώνει σε πίστα το ασυνείδητο και από εκεί ως κρυψώνα απόλυτου ελέγχου, θερίζει όποιον δεν έχει μπορέσει να το κρίνει και να πειθαρχήσει στην πνευματικότητά του.
Αλλά η πνευματικότητα είναι μια εσωτερική ανάγκη που ρέει σαν βροχή από τα μάτια, την φωνητική χορδή, τους καρδιακούς παλμούς, την αρτηρία, την χολή, την γαστέρα, το στέρνο…Να γίνει κάποιος δεξαμενή. Να τρέφεται και να ωριμάζει σαν το αμπέλι στον ήλιο.
Και πάλι σε συνεχή ροή να αναζητά την πληρότητα της διαυγέστατης λίμνης για να υπάρξει έτσι όπως οι λέξεις τον θώπευσαν με αγάπη, αναζητώντας να την δωρίσει στον άλλον
Κι αυτό να συμβαίνει, μόνο όταν γίνεις ο ίδιος αγάπη.
Καιροί ηττημένοι αλλά με προσδοκία νίκης
Ηδη βρισκόμαστε σε περιορισμό κινήσεων και βιωμάτων
Να βγούμε έξω να βάλουμε ένα τσιγάρο στην τσέπη, να το τρίβουμε και να ρουφάμε τον καπνό με ιδέα και με αέρα, αλλά και με άπνοια, αρκεί να γευόμαστε με το νου την εύγλωττη και ιαματική κυματοειδή κίνηση ως γιορτή.
Και γιορτή να μην είναι ας είναι και μοιρολόι και ένας θαμμένος κι ας μη τον ξέραμε πριν.
Θα ήταν ένας από μας που θα πρόφερε τις λέξεις.
Εστω και λίγες ....Που όμως θα έλεγε αυτό και αυτό, και θα το εννοούσε, να δούμε ανθρώπους να χαρἰσουμε κάτι από εμάς, ένα γέλιο, ας είναι και μισό, μια λέξη, έστω και συλλαβές με θαυμασμό να αποδείξουμε ότι δε γίναμε ακόμη βρύα και λειχήνες
Ότι τα κράσπεδα δεν θα δεχτούν το φύτρωμά μας φαντάσου παραχωρώ μέρος ευθύνης για αντίσταση εαυτού στα κράσπεδα…Διαγράψτε το …δεν μ αρέσει .
Ο οικείος χώρος του έξω έγινε η ταράτσα
Ουδείς την θέλει…στο κέντρο της πόλης
Η θέα είναι ατέλειωτες ταράτσες, σκούρες με φυτρωμένα βρύα στα σκιερά και υγρά μέρη.
Σα ξερακιανά σκιἀχτρα απλωμένα πιάτα και πάλι κακομούτσουνα πιάτα και σκιές που πάλλονται πίσω από τις κουρτίνες ανάλογα με το πρόγραμμα της t.v.
Η ζωή μεσ΄ σ αυτό το τηλεοπτικό ιωδί χρώμα εντατικής, βάφει όλη την πόλη και θυμίζει νεκροφόρα.
Ενας άνθρωπος (γυναίκα) που φορά γόβες και κραγιόν ανεβασμένη στην ταράτσα θα μπορούσε να ήταν και γραφέας σε αρχαία τείχη πριν ο πολιορκητικός κριός τα συντρίψει
Τάρατσα, κέντρο, ένα τάσι τσίγκινο με λίγο νερό , ακουμπισμένο στο πεζούλι του μεσότοιχου, κι μια ριπή αχνή, δειλή από φέγγος απροσδιόριστο να τεχνουργεί μια αντηρίδα κάτι σα νέα υποστηρίγματα, στροφηδόν με αντανάκλαση στον τσίγκο και να αχνοφαίνονται όλοι οι καιροί
Κι αυτοί που πέρασαν κι αυτοί που θα ρθουν
Ταράτσα με χιονιά σήμερα
Θυμίζει κάποιον που μισοθάφτηκε σε βουνίσιο χιόνι κάποτε
Για να μην ναρκωθεί κτύπαγε τα πόδια του -οσο μπορούσε—και φώναζε με μεγαλύτερη δύναμη από αυτή που είχε
--μαι, σαι , ται, μεθα , σθε, νται
--μην, σο, το , μεθα , σθε ντο
(καταλήξεις ρημάτων στον παρακείμενο και υπερσυντέλικο)
Ετσι λοιπόν ο άνθρωπός μας σώθηκε
Και από τότε έλεγε:
Οι Ακρίτες των γραμμάτων θα σώσουν του Ακρίτες των συνόρων της ελληνίδας ψυχής
Αχνοφαίνεται η νίκη, άμετρη και απροσδιόριστη με τον ανθρώπινο χρόνο, μια και ο χρόνος του παντός δεν υπάρχει
________________________________________
ΕΝΤΑΥΘΑ χρονολόγιον Μαρτίου 2022
Αφιερωμένο στους αδιάβλητους
(άκλιτον)
φωτό κλιμακοστάσιον στην Πατησίων
Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου