Νίκος Εγγονόπουλος
Νίκος Εγγονόπουλος
Έφυγε
και τόνε βλέπω
να απομακρύνεται
τής ερήμου λεωφόρου
και κάθε τόσο γυρνάει
και μάς χαιρετά
δια ανεπαισθήτου κινήσεως των βλεφάρων
ως ότου
--λίγο-λίγο
το καραντί του
να χαθεί
να σβήσει
στο βάθος του ορίζοντος
έγραψε
στο γράμμα του
έλεγε
ανάμεσα σε άλλα
πως αγαπάει
τη
βροχή
«είμαι ¨Ελλην
--είναι τα λόγια του
πατρίς μου και μητέρα μου
η
βροχή»
«σαν με προλάβη η βροχή
--συνέχιζε
σαν με προλάβη
ολόγυμνο
στους δρόμους να γυρνώ
με ντύνει
--η βροχή
μ’ απίστευτης λαμπρότητος
και ποικιλίας
φορεσιές
και στήνει αέναα γύρω μου
ως προχωρώ
μυθώδους πλούτου
σκηνικά
και διακόσμους»
τώρα γυρνά στα «τέρματα»
μέσα στην πολυκοσμία και τις μουσικές και τη λαϊκή χαρά
κι ανακατεύεται
--γίνεται ένα
με το πλήθος
κι αισθάνεται
άλλοτε
σα βασιλιάς αναμεσίς στους υπηκόους του
κι άλλοτε πάλι
--ίσως την ίδια ακριβώς στιγμή
σαν
άρχοντας εξόριστος
ανάμεσα
σε ξένους
--κι άγνωστους
λαούς.
______________________________________________________________________
Νίκος Εγγονόπουλος-Όρνεον 1748
(απόσπασμα)
κι'ενώ πέφτουν κατακέφαλα
και βουίζουν οι ρεματιές
από τον όλεθρο της μάχης
και τα τροπάρια
πολεμιστών αγιών
ακούγεται φώνη:
<<Μίρκο Κράλη,τι ζητάς;
εδώ δεν είναι παίξε γέλασε:
εδώ είναι Μπαλκάνια>>
________________________________________________________________
(περί ανέμων και υδάτων)
Αιωνία η μνήμη του ευγενεστάτου Οθωμανού Αλή Χαντζάρ εφένδη, ποτέ ανωτάτου υπαλλήλου της Αυτοκρατορίας, όστις μεγάλως ευεργέτησε την ανθρωπότητα, βοηθούμενος από Ιταλόν τινά, Γουλιέλμο Τσίτζη λεγάμενο. Αυτής άλλωστε της γνώμης είναι και η κυρία Άρτεμις. Της «κυρία Άρτεμις» η βεβαίωσις γαληνεύει τις ανήσυχες ψυχές και συνεισφέρει μεγάλως εις την προσπάθειαν γάλλων ποιητών του XVI αιώνος να συμπήξουν νέαν σχολήν υπό την επωνυμίαν «Πλειάδα». Άλλωστε κανείς εξ υμών δεν λησμονεί ότι ο μοναχός Σβαρτς ανεκάλυψε την πυρίτιδα. Και έτζι διά τα άλλα…
Νίκος Εγγονόπουλος, Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν, 1938
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου