Ο αέρας φύσαγε σαν γύφτος.
Μενέλαος Λουντέμης
........Πεδία ανθρώπινα με την ψυχή δόρυ ήλιου και θώρακα εκ θεού
Μνημοσύνη
Η Γέννα ενός παιδιού
Κι ο Έρωτας
Ο γιός μου μικρός κάποτε στην αγκαλιά μου
Γεννήθηκε 20 ημέρες πριν την κανονική ημερομηνία μια και μία μέρα πριν τρέχοντας σε δουλειά ημέρα βροχερή σωριάστηκα σε πεζοδρόμιο από τα τρεχούμενα νερά στα ρείθρα
Γεννήθηκε δηλαδή λίγο πρόωρα
(ανάρτηση παλιά)
Δίχως τον ΙΕΡΟ ΚΑΜΑΤΟ των γονιών και την εκπαίδευση των παιδιών με ΓΝΩΣΕΙΣ για το αυτονόητο ουσιώδες του βίου των ανθρώπων
το μέλλον των παιδιών μας θα είναι ο εξανδραποδισμός,
η μετατροπή σε ψηφίο, η γενετικη μετάλλαξη , η απάλειψη της μνήμης , το τέλος του ανθρώπου
Το μέλλον που είναι υπόθεση της νέας γενιάς, κατακτιέται με αγώνες.
Αφήσαμε να συμβεί το χειρότερο έγκλημα
Χρεώσαμε και υποθηκεύσαμε ουσιαστικά τα παιδιά μας
Τα αγέννητα πριν ακόμη συλληφθούν χρωστούν
Τα νιάτα δεν εργάζονται επειδή αφανίστηκε η ενδογενής παραγωγή
Οταν εργάζονται , πάλι ΔΕΝ εργάζονται επειδή είναι σκλάβοι με αποδοχές των 400 ευρώ. Δούλοι, νοικιασμένοι.
Για ποιά Δημοκρατία μιλάμε .
Τελευταία αφαιρούμε αργά και σταθερά ακόμη και εδάφη
Για ποιά ανάπτυξη και μέλλον μιλάμε;;
Εκτός εαν μιλάμε υπό το κράτος της χειραγώγησης που συσκοτίζει τα πάντα μέσα σας.
Το παραπάνω είναι ασυγχώρητο
Μόνο με μεγάλους επαναστατικούς αγώνες συγχωρείται και εμείς μόνο τότε μπορούμε να κοιτάξουμε στα μάτια τα ίδια τα παιδιά μας
Ο Γιός μου Παναγιώτης γεννήθηκε σα σήμερα
μια μέρα μες στο χιόνι που έσταζε μέλι από την δική του μεγάλη ζεστή καρδιά!
17 Γενάρη
Τα γεναριάτικα μωρά , κρυώνουν.
Είναι προτιμότερο να κρύβονται στις τσέπες της μάνας τους, τυλιγμένα με μάλλινα πανάκια.
Είχα δει κάποτε μιά νεαρή μάνα, να κρύβει το νιογέννητο, στην τσέπη της , ο χιονιάς παράδερνε, κι όταν απομακρύνθηκαν η μάνα έμοιαζε με νιφάδα και το ελάχιστο μωράκι έμοιαζε να κάνει παλαμάκια στο κρύο και στο απαλό χιόνι.
ο ρεμβασμός της Ναόμη που ζει επειδή ο γιός μου 19χρονος τότε έβαλε στην τσέπη του
μηνών τότε το γατάκι και αποφάσισε να ζήσει μαζί της
μια μέρα στην Πεντέλη σε τόπο που είχε καεί πριν από ένα μήνα , έτρεξε να βοηθήσει στο σπίτι ενός παιδικού του φίλου
ακούει ενα ελάχιστο γατάκι να νιαουρίζει απελπισμένα ανεβασμένο σ ένα κλαδί καμένου δέντρου έχοντας αδυναμια να κατεβεί
το βοηθά, ο γιός μου, του δειχνει πώς να κατεβαίνει
εκείνο το ελάχιστο τον ακολουθεί
το παίρνει στην εργασία που θα έκανε, μαζί του
λίγο γάλα , λίγο νερό, και το άφησε να είναι δίπλα του
ερχεται η ώρα να φύγει αφού τελείωσε --το γατί είχε φύγει--
ρίχνει μια ματιά ο μικρός και το βλέπει στον κάδο απορριμμάτων να αναζητά τροφή
δεν άντεξε, τρέχει το παίρνει το χώνει στην τσέπη και από τότε η γατούλα εγκαταστάθηκε στο σπίτι
η ευθύνη του μικρού απέναντί της είναι άξια μιμήσεως
εκανε από την αρχή ολες τις δουλειές του ποδαριού για να μπορεί να το ζησει
δεν ζήτησε από εμένα ποτέ ουτε το ελάχιστο για την θρέψη της και ότι άλλο χρειαζόταν
τον θαύμαζα για όλο αυτό''
εδώ η γατούλα σε διακοπές μαζί του κάποτε............
μετά από τον κατακλυσμό
μετά από τα φονικά
μετά από την πυρκαϊά
μαζί και ο θυμός των σπλάχνων της Γης
κάτι σαν σπασμός να διώξει το κακό
τότε έστρωσε ο ουρανός το χιόνι
χέρι θερμό στην γήινη γαστέρα
και τότε το όλον έσταξε ευγνωμοσύνη
ονομάστηκε το θαύμα ...Έρωτας
άκλιτον
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου