ICE-3 ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ

πέραν της γης λαλεί ξημέρωμα ,το ροδόχρωμα ως αυλός

κλείσιμο μνήμης ως κλείστρο απαλό .!

μνήμη Δ.Σ

από Αν Σ.

1985

_________________________________________________________________

ΕΙΣ ΕΛΛΗΝ

.........σαν σήμερα το 1985 ανεχώρησε ο πολυαγαπημένος μου Πατέρας

Δημοσθένης--Δημήτριος Στάϊκος από την μαρτυρική υλική Γαία 

το αποτύπωμά του στον ψυχικό μου κόσμο υπήρξε καθοριστικό 

η Μνήμη δεν απαρνείται το αποτύπωμα και το υπερασπίζεται μέχρι τέλους

.........υπήρξε ένας υπερασπιστής της Πατρίδας μας από την θέση του Λειτουργού Ιατρού

δεν μιλούσε για σημαίες και για λάβαρα με τρόπο κραυγαλέο αλλά σε όλη του τη ζωή μέχρι του τέλους του οι πράξεις του και ο βίος του απέδειξαν την βαθιά του Πίστη στην Πατρίδα--τον Άνθρωπο--τον Έλληνα ως φορεα ανθρωπισμού βαθέως πολιτισμού και ως προσώπου ολάνοιχτου στην Οικουμένη

υπήρξε Πιστός στην Ορθοδοξία όπου όπως έλεγε <ο Χριστός του δρόσιζε τα συνεχή των άσχημων κτυπήματα >

........προερχόμενος άπό οικογένεια μη εύπορη, τίμησε τις Βαλτετσιώτικες καταβολές του και τα γονικά του μέχρι τέλους

.........όσο αφορά εμένα, αντιλήφθηκα από πολύ πολύ μικρή ηλικία,χωρίς να δύναμαι να το επεξεργαστώ νοητικά, οτι ήταν ένα Φως που στον βίο του μόνο το Αγαθό συναντούσε

Στην Μνήμη του η Σημαία μας, το Σήμα μας το Ιερό, ως Θύρα Συμπάντων και ες αεί απαράδοτο

Ο Πατέρας μου κάθε φορά που γινόταν έπαρση της Σημαίας, πάντα έβγαζε το υφασμάτινο μαντηλάκι από την τσέπη του.

Μνημοσύνη ταυτισμένη λοιπόν με το Λάβαρο υψωμένο ως Σήμα ενός εξανθρωπισμένου Πλανήτη

________________________________________________________________________________

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου